เช้าวันถัดมา
เย่ลั่วสวมบทบาทเป็น ‘หมอเทวดาเย่หุนหวง’ เดินอย่างสุขุมมาถึงย่านการค้าฉงหมิง ที่นี่เป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของบริษัทสมุนไพรตระกูลหลี่ เขานัดพบหลี่รั่วหานไว้ที่ห้องทำงาน
เขามาถึงชั้นบนสุดอย่างไร้สุ้มเสียง ก่อนผลักประตูเข้าไปก็เห็นหลี่รั่วหานนั่งอยู่ตามลำพังหน้าโต๊ะน้ำชา เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง
เย่ลั่วกวาดตามองครู่หนึ่งก็สังเกตได้ว่าวันนี้หลี่รั่วหานดูแตกต่างจากทุกวัน ใบหน้างดงามไร้ชีวิตชีวาอย่างที่เคยมี ระหว่างคิ้วมีแววหม่นหมองจาง ๆ แม้แต่ดวงตาที่เคยสุกใสอยู่เสมอก็ยังดูหมองแสง
“หมอเทวดาเย่ ท่านมาแล้ว!”
เมื่อเห็นเย่ลั่วเข้ามา หลี่รั่วหานจึงได้สติ รีบลุกขึ้นต้อนรับ มุมปากฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย
เย่ลั่วพยักหน้าเบา ๆ แล้วนั่งลงบนโซฟาตรงข้าม เอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “คราวก่อนที่ไปร่วมงานประมูล ต้องขอบคุณคุณหนูหลี่ที่ช่วยเหลืออย่างเต็มที่ ข้าจึงสมปรารถนาได้ ความเมตตาครั้งนี้ ข้าจะจดจำไว้ในใจ”
“หมอเทวดาเกรงใจเกินไปแล้ว!” หลี่รั่วหานก้มหน้ารินชาให้เขา น้ำเสียงนุ่มนวล “เมื่อเทียบกับบุญคุณที่ท่านมีต่อฉัน เรื่องแค่นี้ไม่นับเป็นอะไรเลยค่ะ”
เย่ลั่วไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ยื่นมือรับถ้วยชา สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าที่ซีดเซียวเล็กน้อยของนางครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยตรงประเด็นว่า “คุณหนูหลี่ วันนี้ข้ามาเพราะอยากหารือเรื่องความร่วมมือกับเจ้า”
จากนั้นเขาก็เล่าแผนการของตนให้นางฟังอย่างละเอียด
เมื่อได้ยินเย่ลั่วบอกว่าสามารถมอบสูตรครีมบำรุงความงามให้ได้ มือที่ถือกาของหลี่รั่วหานชะงักไปเล็กน้อย แววตาฉายประกายยินดี