เยี่ยจิง ตระกูลจ้าว
รถเก๋งสัญชาติจีนคันหนึ่ง ภายนอกดูเรียบง่าย แต่ภายในหรูหราอย่างยิ่ง ค่อย ๆ จอดลงหน้าคฤหาสน์
ประตูรถเปิดออก จ้าวเหวินจีลงจากรถด้วยสีหน้าเบิกบาน เขาจัดปกเสื้อให้เรียบร้อย สูดหายใจลึกเพื่อข่มความตื่นเต้นในใจ ก่อนจะก้าวฉับ ๆ เข้าไปในคฤหาสน์
ภายในห้องรับรองอันกว้างขวางและงดงาม จ้าวหวยหมินนั่งอยู่เพียงลำพังหน้าโต๊ะน้ำชาหมู่ไม้แดง ค่อย ๆ ลิ้มรสชาหอมกรุ่น
เมื่อเห็นจ้าวเหวินจีเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเปล่งปลั่ง เขาก็พยักหน้าเล็กน้อย แววตาฉายแววเข้าใจ ราวกับทุกอย่างอยู่ในการคาดการณ์และควบคุมของเขามานานแล้ว
“คุณปู่! สำเร็จแล้วครับ!”
จ้าวเหวินจีปิดบังความตื่นเต้นไม่มิด แม้แต่น้ำเสียงยังสั่นเล็กน้อย เขาประคองสมุดเล่มเล็กปกแดงส่งให้ด้วยสองมืออย่างนอบน้อม
จ้าวหวยหมินยื่นมือรับมา แล้วเปิดดูอย่างไม่รีบร้อน ภายในพิมพ์ภาพถ่ายหน้าตรงของจ้าวเหวินจี ชื่อ และตำแหน่ง “หัวหน้าสาขาที่หกแห่งสำนักกิจการพิเศษ” ไว้อย่างชัดเจน ข้างกันยังมีตราประทับนูนสีแดงสดประทับอยู่
เขาลูบหนวดสีเงินเบา ๆ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงพอใจ “ฮ่า ๆ ไม่เลว! อายุแค่ 26 ปีก็ได้เป็นหัวหน้าสาขาของสำนักกิจการพิเศษ มียศพันเอกใหญ่แล้ว นับว่าไม่เคยมีใครทำได้มาก่อนในประวัติศาสตร์แคว้นเซี่ยของเรา”
“ทั้งหมดเป็นเพราะคุณปู่สั่งสอนและทุ่มเทให้ครับ!” จ้าวเหวินจีรีบโค้งกาย น้ำเสียงถ่อมตน “ถ้าไม่มีคุณปู่คอยวางแผนอยู่เบื้องหลัง หลานคงไม่มีทางราบรื่นถึงเพียงนี้”