ข่าวร้าย เหลียนปั้นเสวี่ยตกงานแล้ว
ก็ไม่ได้ชวนให้ประหลาดใจนัก เศรษฐกิจกำลังซบเซา ร้านรวงและบริษัทต่าง ๆ ล้มปิดกิจการเป็นแถบเหมือนต้นข้าวที่ถูกเกี่ยว คนตกงานเองก็มีมาไม่ขาดสาย
คนทั่วไปยังปลอบใจตัวเองให้ทำใจสบาย ๆ ได้ แต่เหลียนปั้นเสวี่ยเคยจนมาก่อน เธอยอมรับได้แม้ต้องกลายเป็นคนหัวล้าน แต่รับไม่ได้หากไม่มีเงิน
หลังจากนั้นเธอส่งใบสมัครไปทั่ว ทว่ากลับเงียบหายไร้ข่าว ความวิตกกังวลพุ่งสูงขึ้นอยู่พักหนึ่ง จนแทบจะเสียสติ
เงินก็ยังไม่เข้ากระเป๋า ส่วนผมเริ่มร่วงเป็นกำ ๆ จริง ๆ แล้ว
ได้ยินมาว่ามีผู้สนับสนุนชื่อดังรายหนึ่งจัดรายการแข่งขันสุดขั้ว โดยใช้คำขวัญโปรโมตว่า “ฉันออกเงิน คุณเอาชีวิตเข้าแลก” เงินสนับสนุนสูงถึงหลักสิบหลัก
เหลียนปั้นเสวี่ยเลือดร้อนพลุ่งพล่าน ใจเต้นระรัว รีบกรอกใบสมัครเข้าร่วมทุกโครงการในคืนนั้น
บางทีความมุ่งมั่นนี้อาจไปสะกิดสวรรค์เข้า วันรุ่งขึ้นพอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เหลียนปั้นเสวี่ยก็ทะลุมิติมาแล้ว
พูดให้ถูกคือเธอไม่ได้ทะลุมิติ แต่ถูกลากเข้าไปในเกมหนีตายสุดสยอง
ลูกแก้วเรืองแสงที่ลอยอยู่บนฟ้าเรียกตัวเองว่าระบบเกม และบอกเธอว่าขอแค่ทำภารกิจสำเร็จ ก็จะได้รับค่าตอบแทนอย่างน้อยหกหลัก
ยิ่งคะแนนสูง ความยากก็ยิ่งเพิ่ม รางวัลก็ยิ่งมากมาย เงินหลักหมื่นล้านหรือแสนล้านไม่ใช่แค่ความฝัน!
เหลียนปั้นเสวี่ยดูสงบนิ่งมาก “ประมวลกฎหมายอาญาอยู่หมวดไหน?”
เธอต้องการเงินก็จริง แต่ไม่ทำเรื่องผิดกฎหมาย
ระบบ “...ไม่มีใครมาจับคุณหรอก เรามีใบอนุญาตประกอบกิจการ ถูกต้องตามกฎหมายมาก”
เหลียนปั้นเสวี่ยยังคงสงสัยอย่างยิ่ง “เกมนี้ถึงกับลักพาตัวคนมาได้เฉย ๆ ต่อให้ไม่ถูกกฎหมาย แล้วใครจะมาจัดการได้ล่ะ เง็กเซียนฮ่องเต้หรือไง?”
ระบบเงียบไป ก่อนตอบสั้น ๆ ว่า “ดูโทรศัพท์ของคุณ”
เหลียนปั้นเสวี่ยระแวดระวังขึ้นมาทันที “จะให้ดูทำไม?”
ระบบ “แค่เหลือบมองก็ได้เงิน 2,000 หยวน”
เหลียนปั้นเสวี่ยมีศักดิ์ศรีอยู่เต็มเปี่ยม ดูก็ดูสิ
พอเห็นเข้า เธอแทบอุทานคำหยาบออกมา ข้อความที่ปักหมุดไว้เด้งขึ้นมา บัญชีจือเป่ามีเงินเข้า 202,000 หยวน!
ระบบบอกว่านี่คือสวัสดิการสำหรับผู้เล่นใหม่ที่จัดทำขึ้นตามความปรารถนาอันแรงกล้าของผู้เล่น ครึ่งแรกเป็นเงินล่วงหน้า เข้าร่วมเกมก็ได้รับทันที ส่วนอีกครึ่งจะมอบให้หลังทำภารกิจสำเร็จ
ตรวจสอบเส้นทางการเงินได้ ถูกต้องตามกฎหมาย ใช้ได้จริง และไม่มีการเรียกคืน
หลังจากนี้แม้จะไม่มีสวัสดิการแล้ว แต่ก็มีรางวัลคะแนนที่สอดคล้องกัน หากแลกเป็นเงิน จำนวนก็ไม่น้อยไปกว่านี้แน่นอน
ไม่มีเรื่องผิดกฎหมาย เพราะโลกที่ไร้ระเบียบมีเพียงกฎเกณฑ์
กล่าวอีกอย่างคือ ขอแค่ไม่ละเมิดกฎ ก็ถือว่าถูกกฎหมาย
ชั่วพริบตา ความกังวลทั้งหลายก็ถูกโยนทิ้งไปไกลถึงฟ้าชั้นเก้า
เหลียนปั้นเสวี่ยใช้ความอดกลั้นทั้งหมดในชีวิตกดมุมปากที่แทบจะยกขึ้นจนสุด ก่อนเอ่ยคำขออย่างสงบเสงี่ยมและเหมาะสม
“ตกลง ๆ ฉันได้หมด เซ็นสัญญาได้ไหม?”
*
【แจ้งเตือนระบบ: คุณเข้าสู่เรื่องราวเบื้องหลังของด่าน “ปราสาทเฟย์แมนลอด” แล้ว】
【เปิดใช้ระบบแปลภาษาแล้ว】
【ข้อมูลตัวละครของเอ็นพีซีสำคัญ — “มาดามแอนเดอร์สัน” ภรรยาม่ายของเจ้าของปราสาท — สูญหาย โปรดสวมบทบาทเป็นเอ็นพีซีตัวนี้เพื่อดำเนินเรื่องให้จบ】
【ด่านนี้อยู่ในช่วงพัฒนา ก่อนเปิดให้เล่นอย่างเป็นทางการจะบังคับใช้ข้อกำหนดการรักษาความลับ ฟังก์ชันถ่ายทอดสดและบันทึกภาพถูกปิดใช้งานแล้ว】
【ขณะสวมบทบาท ค่าสถานะของคุณจะถูกแทนที่ชั่วคราวด้วย “มาดามแอนเดอร์สัน” แต่ไม่รวมสติปัญญา ความคิด และทักษะส่วนตัวที่คุณอาจได้รับในภายหลัง】
【ข้อมูลอื่นยังไม่ทราบ โปรดสำรวจด้วยตนเอง】
【ทางรอดซ่อนอยู่ในกฎ กฎตั้งอยู่บนพื้นฐานของความเป็นจริง ขอให้สนุกกับเกม!】
*
ภาพตรงหน้าพร่าเลือนไป ฉากรอบตัวเปลี่ยนไป
เหลียนปั้นเสวี่ยใช้เวลาหลายวินาทีปรับตัวกับอาการวิงเวียนจากการเคลื่อนย้าย พอกำลังจะเปิดหน้าต่างข้อมูลส่วนตัว จู่ ๆ ขนทั่วร่างก็ลุกชัน
เสียงลมหวีดหวิวพุ่งมาจากด้านหลัง มีบางอย่างกำลังเข้ามาใกล้เธอ!
เหลียนปั้นเสวี่ยไม่ทันคิด ก้มตัวหมอบแล้วเอามือกุมหัวไว้
พายุลมเฉี่ยวผ่านเหนือศีรษะ ก่อนฟาดลงบนพื้นอย่างแรง เกิดเสียงแหลมบาดหู “ครืด——”
เสียงนั้นทำให้หนังศีรษะชาวาบ คล้ายสัตว์ร้ายเบรกไม่ทันจนเล็บข่วนพื้นอย่างแรง
เหลียนปั้นเสวี่ยเงยหน้ามอง รูม่านตาพลันเบิกกว้าง เธอสูดลมหายใจเฮือก
เขี้ยวแหลมคม ผิวสีเขียวคล้ำ แขนขาสั้นป้อมเหมือนปล้องรากบัว รูปร่างคล้ายมนุษย์แต่แผ่ไอเย็นยะเยือกออกมา ชัดเจนว่าเป็นทารกผี!
ทารกผีเห็นว่าเหลียนปั้นเสวี่ยหลบได้ จึงชะงักด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะฉีกยิ้มในวินาทีถัดมา หัวเราะคิกคัก
“มวะ...แม่...แม่จ๋า...”
“หิว...”
“อย่า...หลบ”
【สวมบทบาทเอ็นพีซี: มาดามแอนเดอร์สัน】
【พลังชีวิต: 73 (หากต่ำกว่า 60 ค่าสถานะทุกด้านจะลดลงตามสัดส่วน หากเหลือ 0 จะเสียชีวิต)】
【นิสัยหลัก: ขี้ขลาดสุดขีด (คุณอาจทำให้ตัวเองตกใจตายได้)
เห็นแก่เงินและหยาบคาย (ผู้คนลับหลังต่างดูแคลนคุณ พวกเขานึกไม่ออกว่าคนอย่างคุณขึ้นมาเป็นดัชเชสได้อย่างไร)
โลภ (คุณรักเงินมากจริง ๆ)】
【สถานะปัจจุบัน: หวาดกลัว (ทำไมขาถึงสั่นไม่หยุด)】
ข้อมูลอื่นเป็นตัวอักษรสีดำ มีเพียงคำว่า “หวาดกลัว” ในแถบสถานะที่ถูกเน้นด้วยตัวหนาสีแดง สะดุดตาจนน่าตกใจ
เหลียนปั้นเสวี่ยรู้สึกถึงลางร้ายขึ้นมาทันที พอมองค่าพลังชีวิตอีกครั้ง แค่ไม่กี่วินาทีกลับลดลงเหลือ 72 แล้ว!
“ทำให้ตัวเองตกใจตาย” ไม่ใช่คำพูดเกินจริง แต่เป็นข้อเท็จจริง!
ทารกผีน้ำลายไหลย้อย คลานเข้ามาหาเธอโดยใช้แขนขาทั้งสี่
ความเร็วของมันเหนือสามัญสำนึก เพียงชั่วพริบตาก็มาถึงตรงหน้าเหลียนปั้นเสวี่ย
เธอถึงกับได้กลิ่นคาวเหม็นฉุนจากปากของมัน
เธออยากหนี แต่เพราะได้รับผลจาก【ความหวาดกลัว】 ขาทั้งสองข้างที่อ่อนแรงและสั่นเทาทำให้เธอลื่นล้มอยู่หลายครั้ง จนแทบยืนให้มั่นยังไม่ได้
ร่างกายนี้ราวกับกำลังบอกเธออย่างชัดเจนว่า เมื่อครู่ที่หลบการโจมตีของทารกผีได้ เป็นเพราะอีกฝ่ายไม่ได้เอาจริงต่างหาก!
ระยะห่างแค่นี้เหลียนปั้นเสวี่ยไม่มีทางหลบได้อีก ทารกผีจ้องเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า คล้ายกำลังคิดว่าจะเริ่มกัดจากตรงไหน แววตาของมันเผยความมุ่งร้ายกระหายเลือดออกมาอย่างล้นเหลือ
ภัยคุกคามจากความตายกดทับลงมา สมองของเหลียนปั้นเสวี่ยพลันอื้ออึง ความคิดปั่นป่วนไปหมด
ทำยังไงดี?
เจ้าของปราสาท ภรรยาม่ายของดยุก แม่ หิว
เบาะแสอันน้อยนิดในหัวของเหลียนปั้นเสวี่ยประกอบเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็ว
ชั่วพริบตา แววตาของเธอก็วาววับอย่างเฉียบคม เธอยื่นมือออกไปปิดปากทารกผีที่กำลังจะอ้ากว้างทันที “อยากกินอิ่มทุกวันไหม?”
ทารกผี “?”
มันเบิกตากว้าง
เหลียนปั้นเสวี่ยเอามือขวางมันไว้ ก็ไม่ต่างอะไรกับเอาซาลาเปาไปป้อนหมาอยู่แล้ว มันชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าควรกัดต่อ หรือควรตกใจกับความกล้าบ้าบิ่นของผู้หญิงคนนี้ก่อนดี
เหลียนปั้นเสวี่ยกลัวว่ามันจะได้สติก่อน จึงฉวยจังหวะที่มันชะงัก รีบพูดเร็วปรื๋ออย่างหนักแน่น
“มีแต่พ่อแม่เท่านั้นที่จะเลี้ยงดูลูกโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน ตอนนี้พ่อของลูกตายแล้ว เหลือแค่แม่อย่างฉัน ถ้าลูกกินฉันเข้าไป บนโลกนี้ก็จะไม่มีใครสนใจอีกว่าลูกหิวหรือเปล่า”
“กินฉัน อิ่มมื้อเดียว หลังจากนั้นก็หิวไปตลอด หิวจนตาย”
“ไม่กินฉัน ก็อิ่มทุกมื้อ ไม่ต้องทนหิวอีก”
“เด็กฉลาดย่อมรู้ว่าควรเลือกทางไหน”
เหลียนปั้นเสวี่ยสบตากับทารกผีที่มีดวงตาแดงฉานราวกับย้อมด้วยเลือด แล้วสวมบทบาทตามคาแรกเตอร์ได้ในทันที ราวกับเป็นแม่ที่กำลังสั่งสอนลูกจริง ๆ น้ำเสียงอ่อนโยน ค่อย ๆ ชี้แนะ “บอกแม่สิ ลูกเป็นเด็กฉลาดหรือเปล่า?”