ปากกระบอกปืนเย็นเฉียบจ่อแนบหว่างคิ้วของซูมู่แน่นสนิท
ขอบโลหะตรงปากกระบอกปืนร้อนจนทิ้งรอยแดงไว้บนผิว
“อ๊า!”
เสียงกรีดร้องแหลมบาดหูดังสนั่นไปทั่วห้องจัดเลี้ยง
สาวสังคมหลายคนที่ถือแก้วแชมเปญอยู่หน้าซีดเผือด รองเท้าส้นสูงเรียวเล็กเหยียบชายกระโปรงจนล้มกองกัน
แก้วก้านสูงตกกระแทกพื้นหินอ่อน เศษแก้วกับเหล้าสีทองกระเด็นกระจายไปทั่ว
ฝูงชนเบียดเสียดกันไปยังประตูใหญ่สองฝั่งของห้องจัดเลี้ยงราวกับแมลงวันไร้ทิศทาง
โต๊ะอาหารที่ปูผ้าขาวล้มคว่ำไปกว่าสิบตัว เนื้อเย็นกับผลไม้จัดแต่งอย่างประณีตร่วงเกลื่อนพื้น
ซูมู่ไม่แม้แต่จะกะพริบตา
แม้ปากกระบอกปืนสีดำสนิทจะจ่อหน้าผากอยู่ แต่จังหวะหายใจของเขาก็ไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
เขายังยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วที่โดนปืนจ่อจนรู้สึกคันเล็กน้อย
ไวน์แดงบนรองเท้าผ้าใบแห้งไปเกือบหมดแล้ว เหนียวหนึบติดรองเท้า
เว่ยตงไหลจับปืนไว้ด้วยสองมือ ไหล่ทั้งสองข้างสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้
“ไปตายซะ ไอ้ขอทานสกปรก!”
เขากัดฟันแน่น กล้ามเนื้อบนใบหน้าบิดเบี้ยว นิ้วหัวแม่มือกดไกปืนอย่างแรง
“ปัง!”
เสียงระเบิดทุ้มหนักทะลุผ่านกระจกเก็บเสียงหนาของห้องจัดเลี้ยง
นั่นไม่ใช่เสียงจากปืนพกในมือเว่ยตงไหล
แต่เป็นเสียงกระสุนจากปืนไรเฟิลซุ่มยิงขนาดใหญ่ที่ติดตั้งเครื่องเก็บเสียงไว้
กระสุนเจาะเกราะชนิดพิเศษพุ่งทะลุกระจกบานสูงจากพื้นจรดเพดานตรงข้างโดม
รอยร้าวแผ่กระจายไปทั่วกระจกนิรภัยทั้งบานราวกับใยแมงมุม
เสียงกระจกแตกถูกเสียงปืนกลบไป
กระสุนพุ่งเข้าเจาะข้อมือขวาที่เว่ยตงไหลใช้จับปืนอย่างแม่นยำ