กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกพัดกรูเข้ามาในเคาน์เตอร์แอร์เมส
กลิ่นแรงจนกลบกลิ่นหนังลูกวัวชั้นดีที่อบอวลอยู่ในอากาศไปหมด
หญิงสาวสวมรองเท้าส้นสูงปรี๊ด สูงกว่าสิบเซนติเมตร
ส้นเรียวแหลมกระแทกพรมขนแกะดังตุบ ๆ อื้ออึง
เธอสวมชุดราตรีสีดำเปิดหลัง ก้าวฉับ ๆ เข้ามาในร้าน
ผู้จัดการร้านเป็นหญิงวัยสามสิบกว่า ท่าทางคล่องแคล่ว
เธอรีบเดินเข้าไปต้อนรับ รอยยิ้มเป็นมืออาชีพประดับอยู่บนใบหน้า
“คุณจ้าวคะ คุณ...”
“ไสหัวไป!”
จ้าวลู่ลู่ตัดบทผู้จัดการร้านอย่างหยาบคาย
เธอล้วงบัตรสีดำใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าถือที่ประดับเพชรระยิบระยับเต็มใบ
สะบัดข้อมืออย่างแรง
“เพียะ!”
บัตรโลหะสีดำแข็งกระแทกสันจมูกของผู้จัดการร้านเต็ม ๆ
เพชรเม็ดเล็กที่ฝังอยู่ตรงขอบบัตรขูดแก้มของผู้จัดการจนถลอก
รอยเลือดแดงบาง ๆ ซึมออกมาทันที
บัตรดำกระเด้งตกพื้น ส่งเสียงทึบดังปึก
ผู้จัดการร้านยกมือกุมหน้า ถอยหลังไปครึ่งก้าว
เธอฝืนทนความเจ็บ ไม่กล้าปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว
“ร้านพวกเธอเป็นสถานสงเคราะห์หรือไง?”
ริมฝีปากที่ทาลิปสติกสีแดงสดของจ้าวลู่ลู่ขยับขึ้นลง
เธอยื่นมือที่สวมถุงมือลูกไม้ ชี้ตรงไปยังซูมู่ซึ่งยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์
เล็บของเธอติดเลื่อมเพชรยาวระย้า
“ขอทานเท้าเปื้อนโคลนอย่างหมอนี่ มีสิทธิ์มายืนในเคาน์เตอร์ของฉันด้วยเหรอ?”
เธอชี้ไปยังรองเท้าแตะพลาสติกสีน้ำเงินของซูมู่
สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจจนปิดไม่มิด
“ฉันเพิ่งเข้ามาก็ได้กลิ่นเหม็นเปรี้ยวของคนจนแล้ว”
“เรียกยามมาเดี๋ยวนี้!”
“ลากมันออกไป แล้วตัดพรมผืนนี้ทิ้ง เปลี่ยนผืนใหม่!”
ประธานใหญ่ประจำเขตจีนยืนอยู่ห่างจากซูมู่ไปครึ่งก้าว
เมื่อครู่เขายังใช้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวซับเหงื่ออยู่เลย
พอได้ยินจ้าวลู่ลู่ตะโกนด่า มือที่กำผ้าเช็ดหน้าของเขาก็แข็งค้างกลางอากาศ
หนังศีรษะชาวาบขึ้นมาทันที
เหงื่อเย็นผุดพรึ่บเต็มหน้าผาก
ไหลลงมาตามปลายจมูก ก่อนหยดลงบนพรม
เขารู้จักจ้าวลู่ลู่คนนี้
เธอเป็นลูกบุญธรรมของรองประธานหอการค้าเมืองเจียงไห่ ปกติอาศัยบารมีพ่อบุญธรรมกร่างไปทั่วร้านแบรนด์หรูทั้งหลาย
ขึ้นชื่อว่าเป็นตัวปัญหาที่รับมือยาก