เสียงหัวเราะเยาะเย้ยถากถางดังก้องไปทั่วเคาน์เตอร์ขายของอันเงียบสงบ
เสียงสะท้อนกระทบกระจกกันกระสุน ฟังแล้วบาดหูเล็กน้อย
พ่อค้าผู้มั่งคั่งหัวล้านกลางศีรษะก็แสยะยิ้มกว้างตาม
เสียงหัวเราะอู้อี้ดังลอดลำคอออกมา ไขมันบนพุงกระเพื่อมเป็นระลอก
เขาล้วงบัตรธนาคารสีดำออกมาจากกระเป๋ากางเกงสแล็ก
บีบขอบบัตรไว้แล้วเคาะลงบนเคาน์เตอร์กระจก
“ก๊อก ๆ ๆ”
เสียงพลาสติกแข็งกระทบกระจกดังกรอบแกรบ
“เมิ่งหรูพูดถูก กระเป๋าราคาเป็นล้านแบบนี้ คนอย่างแกก็ไปซื้อเอาในฝันเถอะ”
พ่อค้าหัวล้านยื่นมือโอบเอวไป๋เมิ่งหรู
นิ้วสั้นอวบของเขาบีบกระโปรงรัดรูปสีแดงของเธออย่างแรง
ไป๋เมิ่งหรูเอนตัวแนบแขนชายคนนั้นตามน้ำ
เชิดคางสูงราวกับแม่ไก่ที่เพิ่งชนะศึก
ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศในร้านพัดผ่าน
ซูมู่สูดลมหายใจเย็น ๆ ที่มีกลิ่นหนังเข้าไป
เขาไม่สนใจคนทั้งคู่
ยื่นมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์สีซีด
หยิบโทรศัพท์แอนดรอยด์เครื่องเก่าที่กระจกมุมซ้ายล่างแตกออกมา
นิ้วโป้งกดลงบนเศษกระจกที่คมบิ่น
แล้วปัดหน้าจอ
แสงสีขาวเย็นจากโทรศัพท์ส่องลงบนใบหน้าสงบนิ่งของซูมู่
เขาเปิดรายชื่อผู้ติดต่อ
ตอนระบบปลดล็อกตัวตนเจ้าของพันธมิตรสินค้าแบรนด์หรู มันบันทึกสายโทรศัพท์เข้ารหัสไว้ให้อัตโนมัติ
ชื่อที่บันทึกไว้คือ “ประธานเขตจีนใหญ่ของแอร์เมส”
ซูมู่กดโทรออก
แล้วเปิดลำโพงทันที
“ตู๊ด—”
เสียงดังขึ้นเพียงครั้งเดียว สายก็ถูกรับ
มีเสียงเก้าอี้ครูดพื้นอย่างรีบร้อนดังมาจากปลายสาย
“บะ...บอส!”
เสียงชายวัยกลางคนดังออกมา หอบหายใจอย่างเห็นได้ชัด
“ฉันอยู่ที่ร้านชั้นหนึ่งในห้างเหิงหลง เมืองเจียงไห่”
น้ำเสียงของซูมู่ราบเรียบ ฟังไม่ออกว่าโกรธหรือไม่
“ให้เวลาหนึ่งนาที”
“มาจัดการขยะหน่อย”
พูดจบเขาก็กดปุ่มวางสายสีแดง
หน้าจอดับลง
ซูมู่ยัดโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋ากางเกงตามสบาย
ไป๋เมิ่งหรูชะงักไปสองวินาที
ผิวหน้าที่โบกรองพื้นหนาเตอะกระตุกเล็กน้อย
จากนั้นเสียงหัวเราะก็ดังลั่นยิ่งกว่าเดิม
เธอหัวเราะจนตัวงอ ส้นสูงเกือบทำให้ยืนไม่อยู่ ข้อเท้าพลิกไปเล็กน้อย
“ซูมู่ แกโดนกระทบกระเทือนจนสมองพังไปแล้วหรือไง?”