ซูมู่มองเซี่ยหว่านฉิง
แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์อาบลงบนเส้นผมของเธอ ขับให้เป็นประกายสีทองอบอุ่น
เสื้อยืดที่ซักจนสีซีดของเธอค่อนข้างหลวม พอลมพัดก็แนบไปกับไหล่บอบบาง
ใบหน้าสดไร้เครื่องสำอาง แม้แต่ลิปสติกก็ไม่ได้ทา
แต่ใบหน้าสะอาดเกลี้ยงเกลานั้นงามจับตาใต้แสงอาทิตย์ยามเย็น ราวกับกระดาษสีขาวแผ่นหนึ่ง
ลูกกระเดือกของซูมู่ขยับขึ้นลง
หยดน้ำจากขวดน้ำแร่เย็นเฉียบไหลลงบนฝ่ามือ ทำให้รู้สึกคันยุบยิบ
ลู่ฝาน ดาราดังที่นอนอยู่บนพื้น ยังคงเอาหัวโขกถนนยางมะตอย ร้องไห้จนใบหน้าเปื้อนเลือดและฝุ่น
ถ่ายหนังต่อไม่ได้แล้ว
กองถ่ายเป็นอัมพาต เงินทุนถูกถอน เหลือแต่ความวุ่นวายเต็มไปหมด
จู่ ๆ ความคิดบ้า ๆ อย่างหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวซูมู่
เขาย้ายขวดน้ำแร่ไปถือด้วยมือซ้าย
มือขวาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์สีซีด หยิบโทรศัพท์แอนดรอยด์เก่าจอแตกออกมา
นิ้วโป้งกดลงบนเศษกระจก ก่อนปัดเปิดหน้าจอ
แตะรูปโปรไฟล์สีดำของจ้าวเทียนเฉิง
กดปุ่มส่งข้อความเสียง
«กองถ่ายเมื่อกี้ ตั้งขึ้นมาใหม่»
ซูมู่มองดวงตาไม่สบายใจของเซี่ยหว่านฉิง
«เปลี่ยนนางเอก เป็นเซี่ยหว่านฉิง»
เขาปล่อยนิ้ว
แถบความคืบหน้าสีเขียวของข้อความเสียงเด้งออกไป
เซี่ยหว่านฉิงชะงักงัน
ในอ้อมแขนของเธอยังกอดหนังสือเรียนวิชาเอกเล่มหนาหลายเล่มไว้
พอได้ยินคำพูดของซูมู่ หนังสือก็หล่นลงบนถนนยางมะตอยดังตุบ
ฝุ่นผงลอยขึ้นมาเล็กน้อย
«ซูมู่... นายล้อเล่นอะไรเนี่ย?»
เธอโบกมืออย่างลนลาน ใบหูแดงก่ำขึ้นในพริบตา
ถอยหลังไปสองก้าว เหยียบเข้ากับก้อนกรวด
«ฉันไม่เคยเรียนการแสดงเลยด้วยซ้ำ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากล้องอยู่ตรงไหน!»
«ฉันทำได้แค่ท่องสูตรเศรษฐศาสตร์จุลภาค»
ซูมู่ก้มลงเก็บหนังสือที่ตกอยู่บนพื้น
ปัดฝุ่นบนปกออก แล้วยื่นคืนให้เธอ
«แสดงไม่เป็นก็ไม่ต้องแสดง»
ซูมู่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย «แค่ยืนอยู่ตรงนั้น แล้วอ่านบทให้จบก็พอ»
«ที่เหลือก็ใช้เงินฟาดเอา»
โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่น
จ้าวเทียนเฉิงตอบกลับมาทันที
«เข้าใจแล้วครับบอส! ผมจะระดมทรัพยากรหลักของบริษัททั้งหมดเดี๋ยวนี้!»
ซูมู่พิมพ์ข้อความด้วยมือเดียว ส่งคำสั่งเพิ่มเติม
«ผู้กำกับฮอลลีวูดที่เคยได้รางวัลออสการ์พวกนั้น บ่ายนี้ต้องมาถึงเมืองเจียงไห่ให้ได้»