“ติ๊ด—ติ๊ด—”
เสียงแจ้งเตือนข่าวที่แสบแก้วหูดังก้องไปทั่วห้องพัก 404
บนหน้าจอโน้ตบุ๊กมือสองของหลี่หมิง
ตัวอักษรสีดำตัวหนาบนพื้นแดงกำลังเลื่อนผ่านอย่างบ้าคลั่ง
ข่าวด่วนฉุกเฉินจากต่างประเทศ
บนพื้นดินเละ ๆ ด้านล่างตึก
หม่าเทาเพิ่งยื่นกระดาษขนาดเอสี่ที่เซ็นชื่อแล้วให้บอดี้การ์ดชุดดำข้างตัว
โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็สั่นขึ้นมา
เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้น มือไม้สั่นขณะล้วงโทรศัพท์ออกมา
นิ้วโป้งแตะลงบนหน้าจอ
แสงเย็นวาบส่องใบหน้าเปื้อนโคลนของเขา
พวกผู้บริหารบริษัทอินเทอร์เน็ตที่คุกเข่าอยู่รอบ ๆ ต่างก้มลงดูโทรศัพท์เช่นกัน
แค่เห็นแวบเดียว
สีหน้าของซีอีโอบริษัทเทคยักษ์ใหญ่หลายคนก็ย่ำแย่ยิ่งกว่าตอนเซิร์ฟเวอร์ถูกสั่งปิดเมื่อครู่เสียอีก
ราวกับเพิ่งโบกปูนขาวคุณภาพต่ำทับหน้า
แม้แต่ริมฝีปากก็ซีดไร้สีเลือด
พาดหัวข่าวยึดพื้นที่หน้าแรกของเว็บไซต์ข่าวชั้นนำทุกแห่ง
“พันธมิตรเทคโนโลยีต่างประเทศประกาศคว่ำบาตรร่วมกัน”
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จะใช้มาตรการห้ามส่งออกเทคโนโลยีระดับสูงสุดและปิดกั้นบัญชีรายชื่อนิติบุคคลต่อหัวเซี่ย”
ลูกกระเดือกของหม่าเทาขยับ เขากลืนน้ำลายที่เหนียวฝืดลงคอ
เนื้อข่าวไม่เหลือช่องให้ต่อรองแม้แต่น้อย
เพราะชั่วข้ามคืน บริษัทเทคโนโลยียักษ์ใหญ่ในประเทศทั้งหมดตกเป็นของซูมู่
ทุนต่างชาติได้กลิ่นภัยคุกคามร้ายแรง
พวกเขากลัวแฮ็กเกอร์ผู้เป็นดั่งเทพองค์นี้ ซึ่งทำให้เครือข่ายล่มได้ในพริบตา
เจ้าพ่อเทคโนโลยีต่างชาติทั้งแปดรายร่วมลงนามในคำสั่งปิดล้อมโดยตรง
ตั้งแต่ชิประดับสูงไปจนถึงเลนส์เครื่องลิโทกราฟี
แม้แต่วัสดุแผ่นซิลิคอนสำหรับเซมิคอนดักเตอร์ที่เป็นพื้นฐานที่สุด