ซูมู่ถือกะละมังพลาสติกสีแดงไว้ในมือ
รองเท้าแตะพลาสติกสีน้ำเงินเหยียบลงบนพื้นกระเบื้องหินขัดของทางเดินชั้นสี่
“แปะ”
“แปะ”
เสียงนั้นดังซ้ำอย่างไร้จังหวะ ทิ้งเสียงสะท้อนแผ่วเบาไว้ในทางเดินหอพักอันว่างเปล่ายามดึก
เขาเดินไปจนสุดทาง ถึงห้องน้ำรวม
หลอดไฟไส้ที่ขั้วหลวมกะพริบอีกสองครั้ง ไส้หลอดส่งเสียงกระแสไฟฟ้าแผ่ว ๆ ดัง “ซี่ ๆ”
กลิ่นแอมโมเนียฉุนจัดปนกับกลิ่นธูปขดราคาถูกพุ่งเข้าจมูกในทันที
ชิดผนังห้องน้ำมีรางน้ำยาวที่ก่อขึ้นจากหินขัด
ก๊อกน้ำสองสามอันด้านในสุดปิดไม่สนิท น้ำหยดติ๋ง ๆ ลงมาไม่ขาดสาย
หยดน้ำกระทบก้นรางปูนที่มีตะไคร่เขียวขึ้นอยู่
ซูมู่เดินไปหยุดตรงก๊อกน้ำอันที่สอง
วางกะละมังพลาสติกในมือลงบนรางน้ำ
ก้นกะละมังกระแทกพื้นปูนดังทึบ
เขายื่นมือไปจับวาล์วทองเหลืองขึ้นสนิม
สัมผัสฝืดมือเล็กน้อย
เขาออกแรงที่ข้อมือ หมุนไปทางซ้ายครึ่งรอบ
ในท่อน้ำดังเสียงกลวงทึบขึ้นสองครั้ง
จากนั้นน้ำเย็นที่มีเศษสนิมปนอยู่ก็พุ่งออกมา
กระแทกก้นกะละมังจนสาดเป็นวงน้ำสีขาว
ในจังหวะเดียวกับที่เสียงน้ำดังขึ้น
ห่างจากด้านหลังซูมู่ไปสามเมตร
บานประตูไม้สีเขียวด่าง ๆ ของห้องส้วมคอกที่สองจากท้ายสุดแง้มออกอย่างไร้สุ้มเสียง
ประตูที่ปกติส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดอยู่เสมอ บัดนี้กลับเงียบสนิทราวกับตายไปแล้ว
เห็นได้ชัดว่ามีคนหยอดน้ำมันไว้ล่วงหน้า
มือที่สวมถุงมือหนังยุทธวิธีสีดำรัดแน่นยื่นออกมาจากเงามืดหลังบานประตู
มือข้างนั้นประคองปืนพกกล็อกไว้ได้อย่างมั่นคง
ตรงปลายลำกล้องมีอุปกรณ์เก็บเสียงสีดำด้านยาวครึ่งศอกขันติดอยู่
มือนั้นนิ่งสนิท ไม่มีสั่นไหวแม้แต่น้อย
นักฆ่าฉายาเข็มพิษซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของห้องส้วมคอก