เครื่องบินส่วนตัวโบอิงกว่าสิบลำที่ติดธงชาติหลากหลายประเทศ
ทยอยลงจอดที่สนามบินนานาชาติเมืองเจียงไห่
ล้อเครื่องบินขนาดใหญ่กระแทกลงบนรันเวย์ที่ร้อนระอุ
ควันยางสีขาวฉุนกึกพวยพุ่งขึ้นมาเป็นกลุ่ม
เสียงเครื่องยนต์คำรามจากระบบย้อนแรงขับดังสนั่นจนหูแทบดับ
ประตูเครื่องบินดีดเปิดผาง
ชายชาวต่างชาติกลุ่มหนึ่ง ผมทองตาสีฟ้า พุ่งลงจากบันไดโลหะ
พวกเขาสวมสูทสั่งตัดเนื้อผ้าหนาอย่างประณีต
อากาศช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วงของเมืองเจียงไห่ยังคงร้อนชื้น โอบล้อมพวกเขาในทันที
ประธานพันธมิตรเซมิคอนดักเตอร์อเมริกาเหนือซึ่งเป็นผู้นำกลุ่มกระชากเนกไทผ้าไหมให้หลวม
เนกไทเอียงกระเท่เร่ รัดคอจนแดงเรื่อ
เขาหอบหายใจเฮือกใหญ่ ใบหน้าเขียวคล้ำ
เหงื่อร้อนหยดจากสันจมูกโด่งลงบนรองเท้าหนัง
“เตรียมรถ! ไปสำนักงานใหญ่สมาคมหลงเถิง!”
เขาตะโกนใส่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยข้างกาย
ละอองน้ำลายกระเซ็นไปในอากาศ
ขบวนรถกันกระสุนสีดำแล่นซิ่งไปตลอดทาง
ตรงดิ่งเข้าไปในลานจอดรถใต้ดินของตึกหลงเถิง
ตัวแทนทุนต่างชาติกลุ่มนี้กรูกันเข้าไปในห้องประชุมชั้นบนสุดราวกับฝูงแตนคลั่ง
มีคนกระแทกประตูไม้เนื้อแข็งบานใหญ่จากด้านนอกอย่างหยาบคายจนเปิดผาง
มือจับประตูทองเหลืองกระแทกแผ่นกันกระแทกบนผนังอย่างแรง
เกิดเสียงดังทึบสนั่นขึ้นครั้งหนึ่ง
ในห้องประชุมเปิดเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ
จ้าวกังถือกระเป๋าเอกสารสีดำ ยืนอยู่ริมหน้าต่าง
ประธานอเมริกาเหนือก้าวฉับ ๆ เข้าไปยังโต๊ะประชุมไม้จื่อถาน
สองมือฟาดลงบนโต๊ะอย่างแรง