“ตัดการส่งมอบสินค้า”
ซูมู่นั่งอยู่บนฝากระโปรงรถฮัมวี่กลางทุ่งหญ้าสะวันนาในแอฟริกา
แผ่นเหล็กร้อนระอุแผดเผาต้นขาผ่านเนื้อผ้า
เขาขยับก้นเล็กน้อย
แล้วยกโทรศัพท์ดาวเทียมทางการทหารเครื่องใหญ่ในมือขึ้นจ่อปาก
“ห้ามปล่อยออกไปแม้แต่กรัมเดียว”
น้ำเสียงของซูมู่เย็นชา
เสียงของเขาปะปนไปกับลมร้อนแห้งที่พัดพาทราย ก่อนทะลุชั้นบรรยากาศผ่านคลื่นสื่อสารเข้ารหัส
และไปถึงหูของจ้าวกังในประเทศอย่างแม่นยำ
เมืองเจียงไห่ ชั้นบนสุดของอาคารหลงเถิง
จ้าวกังยืนอยู่หน้าแผงจอมอนิเตอร์โฮโลแกรมขนาดมหึมา
เขายกมือขวาขึ้นดันแว่นกรอบทองบนสันจมูก
เลนส์สะท้อนแสงเย็นวาบ
“รับทราบครับ เจ้านาย”
จ้าวกังหันกลับมา
มองไปยังเหล่านักลงทุนและผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิคที่ยืนเตรียมพร้อมอยู่เต็มแถวด้านหลัง
เขายื่นนิ้วชี้เคาะโต๊ะไม้เนื้อแข็งอย่างแรง
เล็บกระทบแผ่นไม้ดังแป๊ะ
“ปิดประตู”
คำสั่งถูกส่งต่อไปทั่วโลกผ่านศูนย์กลางเครือข่ายมืดในชั่วพริบตา
แอฟริกา ใจกลางสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก
เหมืองโคบอลต์ขนาดมหึมาที่กินพื้นที่หลายพันไร่
ใต้แสงแดดแผดจ้า รถขุดสีเหลืองสำหรับงานหนักนับร้อยคันกำลังส่งเสียงคำราม
แขนกลยกสูงขึ้น ขุดดินแร่สีแดงคล้ำขึ้นมาครั้งละเป็นตัน ๆ
วิทยุสื่อสารที่เอวของผู้จัดการเหมืองดังขึ้น
เขาฟังเพียงสองวินาที สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
เขาคว้าหวูดเหล็กขึ้นสนิมที่ห้อยอยู่หน้าอกมายัดเข้าปาก แล้วเป่าเต็มแรง
“ปี๊ด——”
เสียงหวูดแหลมบาดหูดังทะลุเสียงอึกทึกในเหมือง
“หยุดงาน! หยุดให้หมด!”
ผู้จัดการโบกธงแดงพร้อมตะโกนลั่น
คนขับรถขุดดึงกุญแจออก
เสียงคำรามของเครื่องจักรหยุดลงฉับพลัน
ท่อไอเสียพ่นควันดำเฮือกสุดท้าย ก่อนสลายไปในสายลมร้อน
ออสเตรเลีย ฐานเหมืองลิเทียมเปิดในภาคตะวันตก