พื้นรองเท้าแตะพลาสติกสีน้ำเงินเพิ่งกดลงบนเม็ดยางของพรมกันลื่นหน้าประตู
เสียงเสียดสีเบา ๆ ดังขึ้น
ลึกเข้าไปในห้วงความคิด
เสียงใสกังวานดังขึ้น “ติ๊ง”
แสงสีทองเจิดจ้ากลุ่มหนึ่งระเบิดขึ้นในมิติแห่งจิตสำนึกโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
เสียงสังเคราะห์จากโลหะกระแทกเข้ากับปลายประสาทโดยตรง จนขมับสั่นหึ่ง ๆ
【ตรวจพบสถานการณ์บริโภคอาหารระดับไฮเอนด์】
【สาขาความมั่งคั่งที่ซ่อนอยู่ของระบบ 2.0 ทำงานแล้ว】
【กำลังปลดล็อกตัวตนใหม่ให้โฮสต์...】
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับตัวตนระดับสูงสุด: ผู้ถืออำนาจสูงสุดเบื้องหลังกลุ่มทุนร้านอาหารระดับโลก รวมถึงมิชลินและร้านอาหารชั้นนำ】
กระแสข้อมูลมหาศาลพุ่งแทงเข้าไปในเปลือกสมองอย่างป่าเถื่อน ราวกับเข็มเหล็กเย็นเฉียบ
ร่างของซูมู่โงนเงนอย่างแรง
มือซ้ายยกขึ้นกดกำแพงอิฐแดงโดยไม่รู้ตัว ผิวอิฐหยาบครูดหนังด้านบนฝ่ามือหลุดไปเล็กน้อย
แสบจี๊ด ๆ
เขากัดฟันกรามแน่นจนกล้ามเนื้อข้างแก้มปูดเป็นก้อนแข็ง
รสคาวเลือดเค็มจาง ๆ เอ่อขึ้นมาในปาก
ต้นฉบับสูตรลับสุดยอดของสถาบันเลอกอร์ดงเบลอในฝรั่งเศส
สัญญาจ้างและอำนาจชี้เป็นชี้ตายของเชฟมิชลินสามดาวทั่วโลก
รหัสบัญชีนอกประเทศของกลุ่มทุนร้านอาหารยักษ์ใหญ่สามแห่งของโลก
เครือข่ายช่องทางจัดหาวัตถุดิบชั้นเลิศนับแสนรายการ
ข้อมูลเหล่านี้ถูกสลักลงในเซลล์ประสาทของเขาอย่างฝืนบังคับภายในสามวินาที
เหงื่อเม็ดเล็กผุดเต็มหน้าผากทันที
หยาดเหงื่อไหลลงมาตามสันจมูก ก่อนหยดใส่เสื้อยืดสีขาวที่ซักจนเหลือง
ความปวดตื้อค่อย ๆ จางลงราวกับน้ำทะเลลดระดับ
ซูมู่พ่นลมหายใจขุ่นร้อนออกมา
เขาสะบัดข้อมือที่เริ่มเมื่อยล้า ข้อนิ้วลั่นกรอบแกรบสองครั้ง
ผลักประตูกระจกบานหนาเข้าไป
ลมเย็นปะปนกลิ่นเนยราคาถูกมันเลี่ยนพุ่งเข้าปะทะหน้า
สำหรับคนทั่วไป กลิ่นนี้อาจหอมมันเข้มข้น