กลับไปพักที่ห้องแต่งตัว
อันอันนั่งดื่มน้ำอยู่ตรงมุมห้อง จู่ ๆ โทรศัพท์ก็สว่างขึ้น
เย่เหลียงเยี่ยนส่งข้อความยาวเหยียดมาให้เป็นชุด ซึ่งนับว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
“เมื่อคืนคุณทำอะไรไปบ้าง?”
“ผมไม่ได้บอกว่าไม่ได้นะ แค่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น”
“คุณเป็นคนข่วนหรือเปล่า?”
อันอันอ่านแล้วงุนงงไปหมด
เธอส่งเครื่องหมายคำถามไปสามตัว
ไม่นาน อีกฝ่ายก็ส่งรูปมา
หน้าท้องเป็นลอนชัดเจน ไม่มีไขมันส่วนเกิน ช่วงท้องล่างกระชับ ขอบกางเกงนอนถูกดึงลงต่ำเท่าที่จะทำได้ จงใจปิดบังจุดสำคัญไว้
แวบเดียว ใบหน้าของอันอันก็แดงลามไปถึงลำคอ
เย่เหลียงเยี่ยนส่งรูปแบบนี้มาให้เธอจริง ๆ เหรอ?!
นี่เขา...กำลังยั่วเธออยู่หรือเปล่า?
แค่ก ๆ!
เธอขยายรูปอย่างประหม่า
ชั่วครู่ต่อมา อันอันก็เบิกตาค้าง
บนผิวขาวผ่องมีรอยข่วนเป็นทางชัดเจน เริ่มจากแนวกล้ามเนื้อหน้าท้องที่พอมองเห็นราง ๆ แล้วลากยาวลงไป มีอยู่หลายจุดที่ถลอกเป็นแผล รอยแดงเรียวยาวแบบนี้ ดูยังไงก็เป็นรอยเล็บข่วน
นี่มัน...
เกิดอะไรขึ้นกันแน่!
เธอจ้องรูปอยู่สามวินาที
ใบหน้าร้อนผ่าวยิ่งกว่าเดิม รีบปิดรูปแล้วพิมพ์ตอบไปว่า “ตอนฉันช่วยคุณถอดเสื้อผ้า อาจเผลอข่วนโดนก็ได้”
“ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย”
“ไม่ได้เห็นอะไรด้วย”
“จริง ๆ นะ”
“คุณเชื่อฉันเถอะ”
เธอส่งข้อความติดกันสี่ข้อความ จนรูปที่เขาส่งมาถูกดันขึ้นไปด้านบน