มืออีกข้างยื่นมาจากอีกด้าน ประกบเข้าด้วยกัน ก่อนจะยกขึ้นลงอย่างสะเปะสะปะ
“ของฉัน...”
อันอันหน้าแดงวาบไปทั้งตัว ตั้งแต่โคนคอจนถึงปลายหู
เธอออกแรงสุดกำลัง บิดตัวมุดออกมาจากใต้วงแขนของเขา กำหมัดแน่นแล้วทุบใส่เขาไม่ยั้ง
ลูกพีช?
เขาหาว่าเธอ...
เป็นลูกพีชงั้นเหรอ?
“หน้าด้าน! ไอ้หื่น! ไอ้โรคจิต!”
หมัดทุบลงบนไหล่ แขน และแผ่นหลังของเขา จนปลายนิ้วของเธอชาไปหมด
คนคนนี้ เมาขนาดนี้แล้วยังนึกถึง...ของเธออีก
ลูกพีช?
เธอว่าหน้าตาเขานั่นแหละเหมือนลูกพีช
“หน้าด้านที่สุด!”
อันอันทุบไปไม่รู้กี่ครั้ง ในที่สุดก็หมดแรง
หมัดค่อย ๆ คลายออก เธอนั่งหอบอยู่ปลายเตียง
กอดตัวเองที่ทั้งอ่อนแอและน่าสงสารเอาไว้เบา ๆ
เธอถูกภาพลักษณ์ขรึมข่มอารมณ์ของเย่เหลียงเยี่ยนหลอกเข้าแล้ว! ที่แท้เขาก็มีแต่เรื่องชั่ว ๆ อยู่เต็มหัว!
ไม่รู้คิดอะไรของเขาอยู่
พอนึกถึงตอนที่เธอถือจานลูกพีชยื่นไปตรงหน้าเขาครั้งแล้วครั้งเล่า
ตอนนั้นเขาคิดอะไรอยู่นะ?
“ไอ้โรคจิต!” เธอกัดฟันด่าเขาอีกหลายคำ
เย่เหลียงเยี่ยนขดตัวตะแคงอยู่บนหมอน ไหล่ห่อเล็กน้อย ไม่ขยับเขยื้อนเลย
นี่เมาจนเพี้ยนไปจริง ๆ หรือแกล้งทำกันแน่?