ชายสองคนกำลังยืนก้มหน้าง่วนอยู่กับกลอนประตูหน้าบ้านเธอ
หัวใจของอันอันเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ
จินหลานส่งคนมาจัดการเธอแล้วหรือ?
เธอยกมือกุมอก บังคับตัวเองให้ใจเย็นลง
โทรแจ้งตำรวจ ใช่ ต้องโทรแจ้งตำรวจก่อน!
โทรศัพท์!
“ล็อกจากด้านในอยู่ เปิดไม่ได้”
เสียงพูดอู้อี้ดังมาจากนอกประตู
อันอันได้ยินชัดแล้ว
เธอหันหลังวิ่งกลับไปที่ห้องนอน คว้าโทรศัพท์ข้างหัวเตียงขึ้นมา
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังลั่นขึ้น
กลางดึกอันเงียบงัน เสียงนั้นดังไม่หยุดราวกับเสียงเรียกจากยมทูต
“อ๊ะ!” อันอันตกใจจนยกมือปิดปาก
โทรศัพท์หลุดมือ ไถลจากขอบเตียงตกลงพื้นดังตุบ
ขาเธออ่อนยวบ เกือบทรุดลงไปนั่งกับพื้น
เสียงด้านนอกประตูเงียบหายไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
อันอันจ้องหน้าจอแสดงสายเรียกเข้าบนพื้น...
จินหลาน
พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอไม่ได้รับสาย แต่รีบพุ่งกลับไปที่หน้าประตูแล้วแนบตากับช่องตาแมว
เป็นจินหลานกับเย่เหลียงเยี่ยน
ไหนบอกว่าจะไม่กลับมาไง
ทำไมถึง...
เธอไม่ได้ใส่ชุดชั้นใน จึงลนลานคว้าเสื้อคลุมตรงหน้าประตูมาสวม ก่อนจะเปิดประตูออก
จินหลานประคองเย่เหลียงเยี่ยนอยู่ข้างหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเขาดื่มหนักเกินไป ยืนโงนเงนจนแทบทรงตัวไม่อยู่
พอประตูเปิด เย่เหลียงเยี่ยนก็ขาอ่อน ทิ้งตัวมาทางเธอ
ขาของอันอันเองก็อ่อนยวบไม่แพ้กัน
เธอกอดประคองเขาถอยหลังไปสองก้าว แผ่นหลังพิงตู้รองเท้าไว้ได้อย่างหวุดหวิด จึงไม่ล้มลงไปด้วย
เธอมองจินหลานอย่างกระอักกระอ่วน
“ดื่มไปตั้งเท่าไรเนี่ย? ไหนบอกว่าจะไม่กลับมา ดึกขนาดนี้แล้วยังทำให้คุณต้องลำบากอีก”
จินหลานยักไหล่ “ป่วยน่ะสิ”