เฉินเจ๋อไม่กล้าแกล้งเธอต่อ จึงจูงมือเธอเข้าไปในร้านขายของที่ระลึกและงานสร้างสรรค์ร้านหนึ่ง ซึ่งดูดีทีเดียว
ภายในร้านมีของวางเรียงรายละลานตา ซูหนิงกวาดตามองไปทั่ว แล้วก็เห็นตุ๊กตาเซรามิกตัวหนึ่งตั้งอยู่ตรงกลางทันที มันสวมชุดโบราณ แต่ใบหน้ากลับคล้ายแม่ของเธออย่างกับแกะ
เธออดหยิบขึ้นมาดูไม่ได้ งานประณีตละเอียดลออ เก็บรายละเอียดได้ดี ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือน หรือว่าจะทำต้นแบบจากละครย้อนยุคเรื่องหนึ่งของแม่กันนะ?
“ชอบตัวนี้เหรอ?” เฉินเจ๋อมองตุ๊กตาตัวน้อยแสนสวย พลางคิดว่าสายตาของสาวน้อยคนนี้ดีจริง ๆ
“ชอบสิ!” ซูหนิงหันไปมองตุ๊กตาผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ ด้วย แต่ไม่มีตัวไหนหน้าเหมือนพ่อของเธอ เอาเถอะ ใครใช้ให้พ่อไม่ใช่ดาราล่ะ
เฉินเจ๋อส่งตุ๊กตาให้พนักงานห่อ ก่อนจะจ่ายเงิน
ทั้งคู่เดินเที่ยวกันตลอดบ่าย จากย่านร้านงานสร้างสรรค์ไปจนถึงทางเดินเลียบแม่น้ำ
ยามเย็น ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ แสงสนธยาสีส้มแดงแผ่คลุมผิวน้ำ ลมแม่น้ำพัดเอื่อย ๆ เย็นสบาย
ทั้งสองพิงราวกั้นริมแม่น้ำ มองพระอาทิตย์ตกดินอย่างเงียบสงบ
เมื่อดวงอาทิตย์ค่อย ๆ ลับฟ้า ท้องฟ้าก็มืดลงทีละน้อย แสงไฟในเมืองทยอยสว่างขึ้น ส่องประกายระยิบระยับ
“ไปหาอะไรกินอีกหน่อยไหม?” เฉินเจ๋อก้มลงถาม
ซูหนิงส่ายหน้า กินของว่างไปเยอะแล้ว ไม่หิวเลยสักนิด
“ฉันเหนื่อย อยากพักแล้ว” เดินมาทั้งวันจนขาล้าไปหมด
“งั้นกลับไปพักที่โรงแรมกัน”
ซูหนิงยอมให้เขาจูงมือ เดินตามกลับไปที่รถตลอดทาง
สิบกว่านาทีต่อมา รถก็มาถึงโรงแรม
ห้องสวีตชมวิวแม่น้ำบนชั้นสูงสุดเปิดมุมมองกว้างไกลไร้สิ่งกีดขวาง การตกแต่งเรียบหรู หน้าต่างกระจกบานสูงทอดมองทิวทัศน์ยามค่ำคืนของทั้งเมือง ให้ความรู้สึกหรูหราและเงียบสงบ
ซูหนิงมองเตียงใหญ่ ใบหน้าพลันแดงก่ำ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพักโรงแรมกับผู้ชาย ใจจึงอดประหม่าไม่ได้ ไม่รู้ว่าควรทำตัวยังไง
“กลัวเหรอ?”
ซูหนิงเม้มริมฝีปากล่าง “จะเป็นไปได้ยังไง ถ้ากลัวฉันคงไม่มาหาคุณหรอก”
เฉินเจ๋อยิ้มขำ “เด็กดี จะดูทีวีหรือเล่นโทรศัพท์รอก่อนได้นะ พี่ไปอาบน้ำก่อน”
เขาวางสัมภาระของทั้งคู่ลง แล้วหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำ
ซูหนิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตั้งใจจะอ่านนิยายสักพัก แต่เสียงน้ำซ่าที่ดังมาจากห้องน้ำกลับทำให้หัวใจเธอเต้นระทึก
พอนึกถึงสิ่งที่อาจเกิดขึ้นต่อจากนี้ ลมหายใจของเธอก็เริ่มติดขัด เรื่องแบบนั้นเธอรู้ว่ามีผู้หญิงในโรงเรียนไม่น้อยที่ผ่านมันมาแล้ว แม้เธอจะยอมรับได้ แต่ก็ยังประหม่ามากอยู่ดี
ไม่นานนัก ประตูห้องน้ำก็เปิดออก เฉินเจ๋อเดินออกมาพร้อมผ้าเช็ดตัวพันกาย
ผมสั้นสีดำเปียกชื้น หยดน้ำไหลลงมาตามแนวกรามคมชัด เมื่อถอดความเนี้ยบขรึมยามกลางวันออกไปแล้ว เขาก็ดูผ่อนคลายสบาย ๆ อย่างคนอยู่บ้านมากขึ้น
หน้าท้องกระชับเรียบแบนไร้ไขมันส่วนเกิน กล้ามท้องแต่ละมัดเห็นเป็นรูปทรงชัดเจน ผิวขาวเย็นดูมีมิติใต้ชั้นผิวบาง ๆ ไม่ใช่กล้ามเนื้อใหญ่โตน่ากลัว แต่เป็นรูปร่างสมบูรณ์แบบที่พอดีและน่ามองอย่างยิ่ง
ซูหนิงนั่งนิ่งแข็งทื่ออยู่บนโซฟา
โทรศัพท์ตกลงบนตัก เธอยังลืมเก็บขึ้นมา
ดวงตาเบิกกว้าง แก้มแดงลามจากใบหูไปทั่วใบหน้า แม้แต่ลำคอก็ระเรื่อเป็นสีแดงจาง ๆ
เธออายุ 18 ปี ใช้ชีวิตตั้งแต่เด็กด้วยการตั้งใจเรียนและไปโรงเรียนอย่างเรียบร้อย ชีวิตสะอาดเรียบง่าย อย่าว่าแต่ได้มองกล้ามท้องผู้ชายใกล้ ๆ เลย ปกติแค่คุยกับผู้ชายเกินสองประโยคก็ยังเก้อเขิน
เธอไม่เคยเจอภาพชวนตะลึงแบบนี้มาก่อน
พวกหนุ่มหล่อคนดังในโลกออนไลน์หรือบล็อกเกอร์สายฟิตเนส เมื่อเทียบกับผู้ชายตรงหน้าแล้วก็แพ้ราบคาบไปไกลลิบ
ที่สำคัญ คนคนนี้ยังเป็นแฟนที่คบกันทางออนไลน์มาสามปี รู้จักกันดี และเป็นคนที่เธอชอบสุดหัวใจ!
ทั้งเขิน ทั้งใจเต้นแรงจนแทบระเบิด ทั้งไม่อยากละสายตา
ความรู้สึกสับสนขัดแย้งในใจทำให้ซูหนิงตกอยู่ในกำมืออย่างสมบูรณ์ เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าตัวเองจะเป็นสาวน้อยใจกล้าขนาดนี้
เฉินเจ๋อมองท่าทางเหม่อลอยทำอะไรไม่ถูกของเธอ ดวงตาฉ่ำน้ำคู่นั้นกลอกไปมาอย่างลนลาน แก้มแดง ๆ ของเธอน่ารักจนแทบใจละลาย
เขาแทบกลั้นรอยยิ้มในอกไว้ไม่อยู่ อดทนผ่านหน้าจอมาสามปี ในที่สุดก็ได้เห็นเธอเขินอายและทำตัวไม่ถูก แววตาเต็มไปด้วยเขาเพียงคนเดียว
“ชอบไหม?”
“อะไรเหรอ?” ซูหนิงถามอย่างงุนงง
“รูปร่างของพี่ พอใจไหม?”
เธอรีบก้มหน้า มือเล็กกำชายเสื้อแน่น เสียงเบาราวกับยุงบิน พูดตะกุกตะกักว่า “พะ...พอใจค่ะ”
เฉินเจ๋อหัวเราะเสียงต่ำ เสียงสั่นสะเทือนในอกนั้นไพเราะเป็นพิเศษ แฝงเสน่ห์เย้ายวนอย่างเข้มข้น “พอใจแล้วก็ดี ต่อไปถ้าตรงไหนไม่พอใจก็บอกพี่ได้เลย พี่จะฝึกให้มากขึ้น”
“...ได้ค่ะ!” ใบหน้าของเธอร้อนจนแทบระเบิด จึงลนลานวิ่งเข้าห้องน้ำแล้วปิดประตู
ตอนเธอออกมาจากห้องน้ำ เฉินเจ๋อกำลังจัดการงานเล็กน้อยบนแล็ปท็อป
พอเห็นเธอออกมา เขาก็อดยิ้มไม่ได้ สาวน้อยห่อตัวมิดชิด เผยให้เห็นเพียงท่อนขาเรียวขาวนุ่มนวล
เขาหยิบไดร์เป่าผมมาเป่าผมให้เธอ นิ้วยาวสอดแทรกผ่านเส้นผมของเธอ ซูหนิงค่อย ๆ ผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว
“ดึกแล้ว ขึ้นเตียงนอนเถอะ เด็กดี”
ซูหนิงมองเขานิ่ง ๆ ราวกับกำลังถามว่าจะนอนกันยังไง
เฉินเจ๋อจิ้มหน้าผากเธอเบา ๆ “พี่นอนโซฟา เราเพิ่งเจอกันครั้งแรก พี่จะไม่บังคับให้เธอปรับตัวกับการใกล้ชิดกัน ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป”
“ถ้าอย่างนั้น...คุณนอนโซฟาจะคับไปไหมคะ?” ซูหนิงถามเสียงเบาด้วยความเป็นห่วง
“ไม่หรอก ถึงพี่จะตัวสูง แต่โซฟากว้างพอ” เฉินเจ๋อยิ้มพลางลูบศีรษะเธอ “รีบนอนนะ ราตรีสวัสดิ์ ซุ่ยซุ่ย”
“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ อาเจ๋อ”
ซูหนิงนอนลงอย่างว่าง่าย แล้วดึงผ้าห่มมาคลุมตัว
ไฟในห้องหรี่ลง เธอนอนตะแคงมองผู้ชายที่นั่งลงบนโซฟาอยู่ไม่ไกล
เขายังคงตั้งใจทำงานเงียบ ๆ แม้กำลังยุ่งกับธุระของตัวเอง แต่ก็ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยได้ทุกขณะ
ซูหนิงหลับตาลง มุมปากประดับด้วยรอยยิ้ม เธอได้ของล้ำค่ามาครองจริง ๆ
วันรุ่งขึ้น นาฬิกาชีวิตปลุกเธอให้ตื่น
ซูหนิงลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ขนตายาวสั่นไหว สมองยังมึนงงอยู่เล็กน้อย
หลังจากนิ่งไปสองวินาที ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดของเมื่อวานก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวทันที—
เธอหันไปมองโซฟาโดยไม่รู้ตัว
มันว่างเปล่า ผ้าห่มบางพับไว้อย่างเรียบร้อยไร้ที่ติ โต๊ะเตี้ยข้าง ๆ ก็สะอาดเกลี้ยง ไม่มีของวางระเกะระกะ
เขาไม่อยู่แล้ว
ซูหนิงกะพริบตา ก่อนจะเปิดผ้าห่มลงจากเตียง เท้าเปล่าเหยียบลงบนพรมเนื้อนุ่ม
จังหวะนั้นเอง ประตูห้องก็เปิดออก เฉินเจ๋อเดินเข้ามาจากด้านนอก
เมื่อสบตากัน รอยยิ้มอ่อนโยนก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขาทันที ความเย็นชาและห่างเหินเลือนหายไปจนหมด เหลือเพียงความรักใคร่เอ็นดูเต็มเปี่ยม
“ตื่นแล้วเหรอ?” เขาวางของในมือลงบนโต๊ะเตี้ย ก่อนเดินเข้ามาหาอย่างช้า ๆ แล้วลูบผมยาวยุ่งเหยิงของเธออย่างเป็นธรรมชาติ “เพิ่งตื่นก็เดินเท้าเปล่าไปทั่ว ไม่กลัวเป็นหวัดหรือไง?”
ซูหนิงก้มมองเท้าตัวเอง แลบลิ้นใส่เขา ก่อนจะสวมรองเท้าอย่างว่าง่าย
“คุณตื่นเช้าจังเลยค่ะ” เธอเงยหน้ามองเขา ในน้ำเสียงนุ่มนิ่มเจือความงัวเงียแบบคนเพิ่งตื่น
“ชินแล้ว ตื่นเช้ามาตลอด” เฉินเจ๋อตอบเรียบ ๆ “รีบไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วออกมากินมื้อเช้า มีแต่ของที่เธอชอบทั้งนั้น”
“ได้ค่ะ”
ซูหนิงหยิบเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ ล้างหน้าแปรงฟันและเปลี่ยนเสื้อผ้า