บทที่ 77 ได้คืบจะเอาศอก
เคอเหมียนถังนั่งอยู่หน้าเครื่อง มองจอแสดงผลโค้งสีเงินขาวตรงหน้าอย่างใคร่รู้ รอบ ๆ เครื่องมีเซ็นเซอร์และสายเคเบิลอยู่ไม่น้อย
“คุณเคอ เชิญนั่งตรงนี้นะคะ ผ่อนคลายร่างกายก็พอค่ะ”
เคอเหมียนถังพยักหน้า แล้วเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ศีรษะวางลงบนที่รองศีรษะ ซึ่งมีแผ่นรองนุ่ม ๆ อยู่ทั้งสองข้างค่อย ๆ ประคองขมับของเธอไว้
ไม่นาน ระบบก็ถามขึ้นอย่างสงสัยว่า “โฮสต์ คุณกำลังทำอะไรอยู่คะ”
“ตรวจไอคิวไง” เคอเหมียนถังตอบในใจ
“ตรวจไอคิว? อุปกรณ์อะไร ใครให้คุณมาที่นี่ ห้องแล็บนี้ไม่มีอยู่ในเนื้อเรื่องของนิยายต้นฉบับ...”
ทันทีที่ไฟแสดงสถานะของเครื่องกะพริบ เสียงของระบบก็ขาดหายไป
เคอเหมียนถังชะงักงัน แล้วร้องเรียกในใจอยู่หลายครั้ง “ระบบ? ระบบ?”
ไม่มีเสียงตอบรับ
ในหัวของเธอว่างเปล่า เธอเรียกอยู่หลายครั้ง แต่เสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่คุ้นเคยก็ยังไม่ปรากฏขึ้น
เธอเริ่มตื่นตระหนก ร่างกายเกร็งขึ้นเล็กน้อย นิ้วมือขดเข้าหากันบนที่วางแขน ความอยากตรวจหายไปหมดแล้ว
หรงเช่อเดินมายืนข้างเธอ สอดนิ้วประสานเข้ากับนิ้วทั้งห้าของเธอ แล้วค่อย ๆ บีบกระชับอย่างไม่เร่งรีบ
เขาก้มมองเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำและมั่นคง “ไม่ต้องกลัว อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว ผมไม่ทำร้ายคุณหรอก”
เคอเหมียนถังกัดริมฝีปาก ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนคลายลง พลางคิดในใจว่า คงเป็นการอัปเดตระบบอะไรทำนองนั้นอีกแล้ว เมื่อก่อนก็เคยเจอแบบนี้ เดี๋ยวเดียวก็คงกลับมาเป็นปกติ
ฟางซวี่ช่วยปรับมุมพนักเก้าอี้ให้เธอเอนหลังเล็กน้อย เพื่อให้ศีรษะวางได้สบายขึ้น