วันที่กลับจากเมืองดอกไม้ เมืองหลิงโจวบังเอิญมีฝนปรอยลงมา
ทันทีที่ลงจากเครื่องบิน ความหนาวเย็นชื้นอันเป็นเอกลักษณ์ของฤดูหนาวทางใต้ก็ซึมผ่านคอเสื้อเข้ามา แตกต่างจากสายลมอบอุ่นชุ่มชื่นของเมืองดอกไม้ราวกับอยู่คนละโลก
เคอเหมียนถังยืนอยู่ตรงประตูเครื่องบิน กระชับเสื้อคลุมให้แน่น แล้วเป่าลมหายใจลงบนฝ่ามือ ไอขาวจาง ๆ ควบแน่นเป็นกลุ่มอยู่ในอากาศชื้น
“หนาวจัง” เธอหันไปเห็นเคอหงเดินออกมาจากด้านหลัง จึงรีบเข้าไปคล้องแขนเขา “คุณพ่อคะ เมื่อไหร่จะซื้อบ้านให้หนู ที่เมืองดอกไม้ ฤดูใบไม้ผลิต้องสบายมากแน่ ๆ ถึงตอนนั้นหนูก็จะได้ย้ายไปอยู่”
เคอหงถูกเธอเขย่าจนยิ้มกว้าง “สองวันก่อนพ่อฝากคนไปหาไว้แล้ว เจอที่เหมาะเมื่อไหร่ก็จะตกลงซื้อ เธออย่าเพิ่งรีบร้อน”
เคอเหมียนถังถึงได้ยอมปล่อยมืออย่างพอใจ ก่อนจะเอนตัวไปถูไหล่เขาอีกครั้ง
หรงเช่อมีธุระด่วนเข้ามากะทันหัน จึงกลับเมืองหลิงโจวล่วงหน้าไปก่อนสองวัน
หลังจากเคอเหมียนถังลงจากเครื่องบิน เธอไม่ได้กลับตระกูลเคอก่อน แต่ให้คนขับรถพาไปที่คฤหาสน์โดยตรง
เธอคิดถึงเฮอเฮอ กระต่ายถูกเลี้ยงไว้ที่คฤหาสน์มาเกือบครึ่งเดือนแล้ว อาฮันส่งวิดีโอให้เธอทุกวัน บอกว่าเฮอเฮออ้วนขึ้นอีกวง เรียนรู้ทักษะใหม่ได้แล้ว อะไรทำนองนั้น
ส่วนเคอเฮอเฮอเรียนรู้ทักษะอะไรใหม่กันแน่ เธอก็ตั้งตารออยากรู้มากเหมือนกัน
พอไปถึงคฤหาสน์ อาฮันก็ยืนรออยู่ที่ประตูแล้ว เธอรับกระเป๋าจากมือเคอเหมียนถัง พลางยิ้มพูดว่า “ช่วงนี้เฮอเฮอคิดถึงคุณนายมากเลยค่ะ กระโดดโลดเต้นไม่หยุด”