บทที่ 89 วันนี้ไม่ส่งข้อความหาเขา
เคอเหมียนถังอยู่ที่บ้านตระกูลเคอสองวัน
ตลอดสองวันนั้น เธอจะเรียกระบบในใจทุก ๆ สองสามชั่วโมง
ตื่นเช้ามาก็เรียก ตอนกินข้าวก็เรียก แม้แต่นอนจ้องเพดานก่อนหลับก็ยังเรียก
แต่ทุกครั้งก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา
ความเงียบเช่นนี้กลายเป็นความว่างเปล่าที่เธอไม่คุ้นเคย ส่วนลางสังหรณ์ที่คลุมเครือในใจก็ยิ่งหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ
เสี่ยวมันซูคิดว่าเธอคงคบกับหรงเช่อมานาน พอต้องแยกกันอยู่สองสามวันเลยไม่ชิน ถึงได้เหม่อลอยแบบนี้
“ถังถัง สองวันนี้ลูกคิดถึงหรงเช่ออยู่หรือเปล่า” เสี่ยวมันซูถามพลางชงชาอยู่ตรงเคาน์เตอร์เกาะ
เคอเหมียนถังนอนขดอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น กอดหมอนอิงไว้ สายตาจับอยู่ที่หน้าจอโทรทัศน์ แต่ไม่ได้ดูภาพตรงหน้าเลยสักนิด ทั้งยังฟังไม่ชัดว่าแม่พูดอะไร จึงตอบอือออกมาอย่างคลุมเครือ
เสี่ยวมันซูถือแก้วชาเดินมานั่งข้างเธอ “คิดถึงเขาก็ไปหาเขาสิ ลูกเคยบอกไม่ใช่เหรอว่าคฤหาสน์ของเขากว้างมาก ไปหาเขาก็ไม่รบกวนหรอก”
เคอเหมียนถังส่ายหน้า “ช่วงนี้เขายุ่งมาก ฉันไม่ไปรบกวนเขาดีกว่า”
“ก็จริง” เสี่ยวมันซูไม่ได้พูดอะไรต่อ ยกแก้วชาของตัวเองขึ้นจิบ
เคอเหมียนถังไม่รู้เลยว่า หรงเช่อที่เธอคิดว่ายุ่งมาก ตลอดสองวันที่เธอไม่อยู่ไม่ได้ไปบริษัทเลยสักครั้ง
ในห้องหนังสืออบอวลไปด้วยควันบุหรี่
แสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่างกระจกเต็มผนังถูกมู่ลี่ตัดเป็นลายแสงเงาขนานกัน ตกกระทบใบหน้าด้านข้างของหรงเช่อ
เขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน แขนข้างหนึ่งพาดบนที่วางแขน ส่วนมืออีกข้างคีบบุหรี่ที่ติดไฟอยู่ครึ่งมวน