เขายังจำได้ดีว่าครั้งสุดท้ายที่กดเข้ามาในหน้าเพิ่มเพื่อนนี้คือเมื่อไหร่
กว่าหนึ่งปีก่อน เป็นวันเกิดของเธอ ตอนนั้นเขาอยู่ต่างประเทศ มองดูเวลาที่ต่างกันพลางลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไรเลย
ชีเจิงคิดว่าเวลาอาจช่วยตัดสินใจแทนเขาได้ แต่ตอนนี้เขาพบว่าตัวเองคิดผิด
นิ้วของเขาค้างอยู่เหนือปุ่ม “เพิ่มเพื่อน” ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดลงไป
อีกด้านหนึ่ง รถของหรงเช่อแล่นข้ามสะพานหลิงโจวไปอย่างราบรื่น
เคอเหมียนถังเอนพิงเบาะ ไม่นานก็หลับไป โทรศัพท์ยังอยู่ในมือ หน้าจอหงายขึ้นและส่องแสงริบหรี่
รถเพิ่งแล่นข้ามสะพานหลิงโจวได้ไม่นาน การแจ้งเตือนคำขอเป็นเพื่อนในวีแชทก็เลื่อนลงมาจากขอบบนของหน้าจอเธอ
หรงเช่อเหลือบมอง เห็นเป็นรูปเงาด้านข้างคล้ายใบหน้าผู้ชาย แต่เขาไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร ไม่นานก็เบือนสายตาไป
ไม่นานนัก หน้าจอก็สว่างขึ้นอีกครั้ง เป็นคำขอครั้งที่สองจากคนเดิม
คราวนี้หรงเช่อยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ของเธอ ปัดปลดล็อกหน้าจอ แล้วก้มมองรูปโปรไฟล์ บันทึกคำขอด้านล่างเขียนว่า
“เคอเหมียนถัง เป็นฉันเอง ฉันชีเจิง รับคำขอด้วยนะ”
หรงเช่อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็ก้มมองเคอเหมียนถังที่เอนพิงไหล่ของเขา
แล้วเขาก็ละสายตากลับมา สีหน้าเย็นชา กด “ไม่รับ” จากนั้นลากอีกฝ่ายเข้าบัญชีดำ พร้อมติ๊กเลือก “ไม่อนุญาตให้เพิ่มเพื่อนอีก”
จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาก็กดปิดหน้าจอ ก่อนวางโทรศัพท์กลับลงข้างมือเธออย่างเบามือ
-
วันตรุษจีนวันแรก เคอเหมียนถังตามครอบครัวกลับไปบ้านคุณยาย
บ้านคุณยายอยู่ในเมืองทางใต้แห่งหนึ่งซึ่งได้ชื่อว่า “เมืองดอกไม้” ที่นี่มีลมอุ่นชวนให้เคลิบเคลิ้มแม้ในฤดูหนาว