พูดจบ เคอเหมียนถังก็เตรียมจะเดินจากไปแล้ว
แต่เสียงของจางซินกลับไล่ตามมาจากด้านหลัง น้ำเสียงแหลมคมเจือความไม่ยอมแพ้ “เธอกับหรงเช่อเลิกกันแล้ว ตำแหน่งข้างกายเขาก็ว่างลงไม่ใช่หรือไง เธอจะมาแสร้งทำเป็นอะไร!”
ฝีเท้าของเคอเหมียนถังชะงัก รอยยิ้มเกียจคร้านในดวงตาค่อย ๆ เลือนหาย น้ำเสียงเย็นชาลง “ฉันต้องเลิกกับหรงเช่อเพราะเธอด้วยหรือไง เธอเป็นใครกัน?”
ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของจางซินก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
เคอเหมียนถังเชิดคางขึ้นนิดหนึ่ง จากนั้นกลอกตาไปมา แล้วตัดสินใจจัดชุดใหญ่สักรอบ
“เธอมาซักไซ้ฉันอยู่ตรงนี้จนฉันไม่พอใจ คิดว่าถ้าหรงเช่อรู้เข้าแล้วจะเป็นยังไง?”
เธอขยับเข้าไปใกล้จางซินอีกครึ่งก้าว น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย “เขาก็จะหาทุกวิถีทางมาปลอบฉันให้มีความสุข แม้กระทั่ง...”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง พลางมองเข้าไปในดวงตาของจางซิน “เพื่อให้ฉันรู้สึกปลอดภัย เขาถึงกับจะอ้อนวอนให้ฉันแต่งงานกับเขาด้วยซ้ำ”
รอบข้างเงียบงันไปชั่วขณะ
สีหน้าของจางซินซีดเผือดลงทันที ริมฝีปากสั่นระริก ราวกับอยากพูดอะไรที่ร้ายกาจกว่านี้ แต่คำพูดกลับติดอยู่ในลำคอ
เมื่อเห็นท่าทางของเธอ เคอเหมียนถังก็ยกมุมปากอย่างพึงพอใจ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
รอจนเธอเดินลับไปไกล จางซินถึงได้พึมพำด่าออกมา “...เธอบ้าไปแล้ว” ทว่าน้ำเสียงไร้ความมั่นใจแม้แต่น้อย
ระบบดูเรื่องสนุกโดยไม่กลัวว่าจะบานปลายเอ่ยขึ้นว่า “โฮสต์ คำพูดเมื่อกี้ของคุณนี่แทงใจดำกันชัด ๆ เลยนะ”