บทที่ 11 ลูกหมาแสนเชื่อง
ว่ากันต่อ หลังหรงเช่อเดินนำหน้าโจวหราน เสิ่นจือเหยี่ยน และอีกสองคนที่เคอเหมียนถังไม่เคยเห็นมาก่อน ทั้งห้าคนเดินมาด้วยกันราวกับเป็นทิวทัศน์งดงามสะดุดตา
“คนที่เดินอยู่ท้ายสุด สวมแว่นนั่น บัญชีขาวอันดับสี่ ยวนเจีย หลานชายคนโตของทงหยางแชโบล
“ส่วนคนข้าง ๆ ที่เตี้ยกว่านิดหน่อย บัญชีขาวอันดับเจ็ด หลอซั่วฟาง ลูกชายคนเดียวของเป่าไห่กรุ๊ป”
เคอเหมียนถังแอบมองจากด้านหน้า
หรงเช่อเดินอยู่ตรงกลาง ส่วนอีกสี่คนเว้นระยะห่างจากเขาครึ่งช่วงตัวอย่างเป็นธรรมชาติ
สายลมพัดกรูเข้ามาตามทางเดิน พัดชายเสื้อยูนิฟอร์มของเขาปลิวขึ้น เผยให้เห็นส่วนเว้าของเอวเป็นเส้นโค้งเพรียวคม
ท่วงท่าการเดินของเขาดูดีมาก แผ่นหลังตั้งตรง ไหล่ผายไปด้านหลังเล็กน้อย ทุกย่างก้าวสง่างามสุขุม ทว่าแฝงความไม่ใส่ใจ
เคอเหมียนถังจ้องเขาตั้งแต่ไหล่กว้าง ไล่ลงมาถึงเอวคอด แล้วก็ต่ำลงไปอีก...
แย่แล้ว
เธอคิด
ผู้ชายระดับท็อปแบบนี้ เธอกลับมีโอกาสครอบครองได้แค่ชั่วคราว
ระบบกล่าวว่า “อย่างน้อยก็เคยได้ครอบครอง ไม่ถือว่าขาดทุน”
เธอเม้มริมฝีปาก พยักหน้าอย่างจริงจัง
พูดได้มีเหตุผล
โซนพักนักกีฬาอยู่ทางฝั่งตะวันออกของสนามหลัก
เคอเหมียนถังหาที่นั่งของตัวเองเจอ นั่งลงแล้วเริ่มจัดรองเท้าบูตขี่ม้า
หญิงสาวคนหนึ่งในทีมขยับเข้ามาถาม “คุณลงแข่งเป็นคนที่เท่าไหร่”
เคอเหมียนถังพลิกดูป้ายหมายเลขในมือ “คนที่ห้า”
หญิงสาวพยักหน้า ไม่ได้ถามอะไรต่อ
ตั้งแต่ข่าวเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับหรงเช่อแพร่ออกไป ท่าทีของคนในทีมที่มีต่อเธอก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างแปลก ๆ
ชุดขี่ม้าของเคอเหมียนถังเป็นสีขาวล้วน เสื้อท่อนบนเข้ารูป เนื้อผ้าแนบไปตามส่วนโค้งของเอวและแผ่นหลัง ก่อนจะสอบเข้าตรงเอวเป็นเส้นโค้งเพรียวสวย