บทที่ 7 ความเป็นเจ้าของแสดงออกในทุกเรื่อง
วันเปิดเทอม
เคอเหมียนถังยืนอยู่หน้าประตูสถาบันเฉิงซิ่น เงยหน้ามองประตูเหล็กดัดบานใหญ่ที่กว้างพอให้รถสามคันแล่นเรียงกันเข้าไปได้ด้วยความตะลึง
นี่มันมหาวิทยาลัยตรงไหนกัน ชัด ๆ ว่าเป็นปราสาทต่างหาก
ระบบจิ๊ปากในหัวเธอ “โฮสต์ ช่วยเลิกทำตัวเหมือนคนบ้านนอกได้ไหม”
“นายต่างหากที่บ้านนอก ทั้งบ้านนายก็บ้านนอกกันหมด” เคอเหมียนถังด่ามันในใจสองสามคำ ก่อนก้าวเข้าไป
ประตูเหล็กดัดทอดเงาทาบไขว้กันอยู่เหนือศีรษะ แสงแดดลอดผ่านช่องว่างของลวดลายลงมา แต้มเป็นจุดระยิบระยับบนชุดกระโปรงสีขาวของเธอ
เสาประตูทำจากหินแกรนิตทั้งแท่ง สลักลวดลายตราประจำตระกูลอันวิจิตร ทุกรอยสลักแผ่กลิ่นอายว่า “ฉันราคาแพงนะ”
ยอดเสาฝังชื่อสถาบันปิดทองเอาไว้ แผ่นทองคำเปลวสะท้อนแสงวาบในยามเช้า
เมื่อมองเข้าไปด้านใน ถนนสายต้นแปะก๊วยที่ทอดตรงยาวมุ่งสู่เบื้องลึก ใบไม้ยังไม่เหลืองเสียทีเดียว แต่ขอบใบเริ่มแต้มสีทองอ่อน ๆ แล้ว
ปลายถนนมองเห็นเค้าโครงของกลุ่มอาคารสถาปัตยกรรมคลาสสิกแบบตะวันตกอยู่ลิบ ๆ ผนังด้านนอกเป็นหินสีเทาขาว ยอดแหลมทอประกายอ่อนนุ่มใต้แสงแดด
สองข้างทางเป็นสวนที่ตัดแต่งอย่างประณีต ทุกระยะห้าสิบเมตรจะมีโคมไฟถนนเหล็กหล่อสีดำตั้งอยู่หนึ่งต้น บนเสาแขวนกระเช้าดอกไม้ตามฤดูกาล
ถึงเวลาระบบให้ความรู้ “สถาบันเฉิงซิ่น โรงเรียนชนชั้นสูงอันดับหนึ่งของเมืองหลิงโจว ตั้งแต่ระดับอนุบาล มัธยมปลาย ไปจนถึงมหาวิทยาลัย มีนักเรียนทั้งหมดไม่เกินสามพันคน ค่าเล่าเรียนต่อปีคิดเป็นเงินหยวนประมาณหนึ่งล้านสองแสนหยวน ไม่รวมค่าที่พัก อาหาร และกิจกรรมนอกห้องเรียน”
เคอเหมียนถังตกใจอยู่เหมือนกัน