บทที่ 101 ฮือฮือ ชีวิตแบบนี้มันอยู่ต่อไม่ไหวแล้ว
เคอเหมียนถังสะดุ้งเฮือก ดวงตากลมโตพลันเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำ ทั้งน้อยใจทั้งเขินอาย น้ำเสียงสั่นเครือเจือสะอื้น “หรงเช่อ……”
ถ้อยคำที่ยังพูดไม่จบถูกเสียงจูบซ้ำแล้วซ้ำเล่าขัดจังหวะ
เธอกัดริมฝีปากแน่น ไม่กล้าส่งเสียง แก้มแดงก่ำ ขนตาเปียกชื้นเกาะกันเป็นแพ
ลมหายใจของหรงเช่อหนักขึ้น เขาจ้องมองเธอสั่นระริก พยายามหลบหนีแล้วก็ถูกดึงกลับมา ไม่กล้าคิดเลยว่าถึงวันนั้นจะรู้สึกดีแค่ไหน
จนกระทั่งเธอเรียกชื่อเขาด้วยเสียงสะอื้น เขาถึงได้สติกลับมา
เขาลูบเธอเบา ๆ “ยังกล้าปิดบังฉันอีกไหม”
เคอเหมียนถังสะอื้นฮัก ๆ ซุกหน้าลงกับหมอน พูดอย่างน่าสงสารว่า “ต่อไปไม่กล้าแล้ว”
ฮือฮือ ชีวิตแบบนี้มันอยู่ต่อไม่ไหวแล้ว
เธอทั้งน้อยใจ ทั้งอดคิดถึงตัวเลข 39.47% ที่ระบบบอกไว้ไม่ได้ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเลขนั้นอาจไม่ค่อยแม่นเท่าไร
ถ้าความต้องการครอบครองของหรงเช่อทำให้เนื้อเรื่องเบี่ยงเบนไปไม่ถึง 40% แล้วถ้าถึง 100% จะเป็นแบบไหนกันนะ
เธอกำมุมผ้าห่มแน่น กัดมันไว้อย่างน่าสงสาร
หรงเช่อทำหน้าขรึมมองเธอ น้ำเสียงแฝงแววซักถาม “เมื่อก่อนเคยคบกับใครไหม”
“ไม่เคย”
“จริงเหรอ”
เธอหันหน้าหนี ก่อนจะหันกลับมามองเขา ดวงตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำบาง ๆ สีหน้าทั้งน้อยใจทั้งออดอ้อน “ก็ไม่เคยจริง ๆ นี่นา”
พูดจบ เธอก็เริ่มพูดจาหวานหยอดเอาใจเขา “ก่อนจะเจอคุณ ฉันคิดว่าไม่มีใครในโลกนี้คู่ควรกับฉันเลย จนกระทั่งคุณปรากฏตัว ฉันก็รู้สึกว่าคนคนนั้นมาถึงแล้ว”