บทที่ 63 ผู้ชายบางคนจะอกตัญญูบุญคุณกันได้ขนาดนี้เชียวหรือ...
เงียบไปครู่หนึ่ง หรงเหลียวก็พูดต่อ “ชีอิงมีคุณสมบัติเหมาะสมทุกด้าน ทั้งชาติตระกูล การอบรมเลี้ยงดู ความสามารถ และหน้าตา จะเป็นนายหญิงของสิงหยวนก็เหลือเฟือ”
“แล้วถ้าชีอิงไม่เห็นด้วยล่ะ?” หรงเช่อถามกลับด้วยรอยยิ้มคล้ายยิ้มไม่คล้ายยิ้ม
หรงเหลียวหัวเราะเย็นชา “เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับเธอ ฉันจะคุยกับหัวหน้าแผนกชีโดยตรง การแต่งงานผูกพันทางธุรกิจเป็นเรื่องระหว่างตระกูล ไม่ใช่เรื่องเล่นขายของของเด็กอย่างพวกเธอ”
เคอเหมียนถังคีบสตรอว์เบอร์รีชิ้นหนึ่งใส่ปาก สายตาจับจ้องไปยังหน้าต่างบานใหญ่
หรงเช่อหันหน้าไปมองนอกหน้าต่างบานใหญ่ ขนตาหลุบลง ครึ่งใบหน้าจมอยู่ในเงามืด
เธอเคี้ยวช้าลง ริมฝีปากยังเปื้อนสีแดง ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ จึงทำได้แค่เดาจากสีหน้า
ตอนนี้เขาคงอารมณ์ไม่ดีมาก
ไม่นาน หรงเช่อก็หันกลับมา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย ทว่าในดวงตากลับไร้ความอบอุ่น “ประธานหรงเลือกภรรยาแบบนี้เพื่อเลี้ยงดูทายาทที่ยอดเยี่ยมเหมือนกันหรือเปล่า ถึงได้ทำให้สุดท้ายเธอยอมตายดีกว่าจะอยู่กับคุณ”
เคอเหมียนถังชะงักไปขณะกลืน ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ดวงตาจ้องมองพ่อลูกที่อยู่ตรงหน้าหน้าต่างบานใหญ่
กล้ามเนื้อกรามของหรงเหลียวขยับเล็กน้อย ความเงียบงันเพียงไม่กี่วินาทีกลับกดดันยิ่งกว่าเสียงตะโกนด้วยความโกรธใด ๆ
วินาทีถัดมา หรงเหลียวก็ตบหน้าเขาอย่างแรง
หรงเช่อไม่หลบ ใบหน้าถูกตบจนหันไปด้านข้าง เส้นผมที่หลุดลงมาปรกกระดูกคิ้ว ผิวขาวผ่องปรากฏรอยแดงขึ้นทันที
เขายกมือใช้นิ้วโป้งเช็ดเลือดตรงมุมปาก ก่อนเงยหน้ามองบิดา มุมปากยกเป็นรอยยิ้ม “คุณพ่อตบจริง ๆ ด้วยนะครับ”