บทที่ 71 ต่อจากนี้ เธอต้องอยู่ข้างฉันทุกปี
เมืองหลวงหิมะตกแล้ว
นี่คือหิมะแรกของปีนี้ เกล็ดหิมะละเอียดโปรยปรายลงมาช้า ๆ จากท้องฟ้าสีเทาขาว
เคอเหมียนถังซบอยู่ในอ้อมแขนของหรงเช่อได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็เริ่มนั่งไม่ติด กระโดดลงจากตักเขา เท้าเปล่าเหยียบพรมแล้ววิ่งไปที่หน้าต่าง
นอกหน้าต่างบานใหญ่ ทั้งเมืองถูกปกคลุมด้วยม่านหิมะสีขาว แสงไฟถนนส่องผ่านหิมะ เกิดเป็นวงแสงสีเหลืองอบอุ่นซ้อนกันเป็นชั้น ๆ
สวยเหลือเกิน
“หรงเช่อ หิมะตกแล้ว” เสียงของเธอหวานใส พอหันกลับมา ดวงตาดำขลับก็ส่องประกายอ่อนโยน “ฉันอยากลงไปดูหิมะ”
หรงเช่อนั่งอยู่บนโซฟา ขายาวแยกออกอย่างสบาย ๆ ข้อนิ้วแตะคางพลางมองเธอ
เคอเหมียนถังมองเขาอยู่เช่นนั้น เกล็ดหิมะโปรยปรายลงบนกระจกหน้าต่างด้านหลังเธอไม่ขาดสาย ยิ่งทำให้เธอดูราวกับคนที่เดินออกมาจากภาพวาด
มุมปากเขาค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม รอยยิ้มนั้นแผ่จากริมฝีปากไปถึงหางตา
มาถูกที่แล้ว
เคอเหมียนถังสวมเสื้อโค้ตกับรองเท้าบูตสั้น แล้วจูงมือหรงเช่อไปที่โถงโรงแรม
เพิ่งเดินออกจากประตูหมุน เกล็ดหิมะก็พัดเข้าปะทะใบหน้า เธอปล่อยมือเขา กางแขนทั้งสองข้างแล้วหมุนตัวอยู่กับที่ ชายเสื้อโค้ตพลิ้วขึ้นเบา ๆ
“ดูสิ หิมะตกหนักจัง” เคอเหมียนถังเงยหน้า ยื่นมือทั้งสองออกไปรองเกล็ดหิมะ เมื่อเกล็ดหิมะตกลงบนฝ่ามือก็ละลายเป็นหยดน้ำเล็ก ๆ อย่างรวดเร็ว
เคอเหมียนถังหันกลับมา แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อเพราะความหนาว ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย พ่นไอขาวออกมา เธอกะพริบตา รูม่านตาดำขลับสะท้อนภาพหิมะที่โปรยปรายเต็มท้องฟ้า “หรงเช่อ มานี่สิ”