บทที่ 70 เปิดประตูสิ ผมมาเติมความอบอุ่นให้ “อัปเดตพิเศษ 3”
หรงเช่อเอนหลังพิงพนักเก้าอี้กลับไปที่เดิม รู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะบ้าแล้ว
ดึกดื่นขนาดนี้ไม่ยอมนอน กลับเรียกประชุมผู้บริหารกะทันหันเพื่อคุยเรื่องที่เป็นไปไม่ได้แบบนี้ ที่สำคัญคือในใจเขากลับเชื่ออยู่บ้าง
แต่ยังไงก็ต้องทำอะไรสักอย่าง การนั่งรอให้ฝ่ายตรงข้ามโจมตีไม่ใช่สไตล์ของเขา
เขาเงยหน้ามองฟางซวี่ ฟางซวี่อายุมากกว่าเขาไม่กี่ปี ตอนนี้ในดวงตาสะท้อนทั้งความตึงเครียดและความกระตือรือร้นที่ถูกกดกลั้นมานาน
ความกระตือรือร้นนั้นไม่ใช่การเสแสร้ง แต่เป็นความรู้สึกที่เก็บกดมาหลายปี ในที่สุดก็มีคนมองเห็น
ท้ายที่สุดหรงเช่อก็ตัดสินใจ “กลับไปลงรายละเอียดแผนนี้ให้ครบถ้วน จัดทำเอกสารเสนอโครงการให้สมบูรณ์ แล้วส่งให้เลขาหยวน”
ฟางซวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าแรง ๆ ฉีกยิ้มกว้าง ดูราวกับนักศึกษาที่เพิ่งได้รับจดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัย
จากนั้นหรงเช่อก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาประธานคณะกรรมการลงทุน
ปลายสายรับหลังเสียงเรียกดังขึ้นสองครั้ง
“โครงการของฟางซวี่ ให้ลงทุนในนามส่วนตัวของผม ไม่ต้องใช้งบประมาณของสิงหยวน พอเลขาหยวนยื่นเรื่องแล้วก็อนุมัติได้เลย”
ปลายสายฟังดูประหลาดใจอยู่บ้าง “ท่านหรง ตอนโครงการนี้เพิ่งเริ่มร่าง ผมก็เคยดูแล้ว ความเสี่ยง...”
“เรื่องนี้ผมตัดสินใจแล้ว ทำตามที่ผมบอกก็พอ”
แน่นอนว่าโครงการนี้ไม่ได้ดำเนินการได้ง่ายดายนัก
วันรุ่งขึ้น ในที่ประชุมสำนักงานใหญ่สิงหยวน ทุกคนต่างลงมติคัดค้านโครงการนี้
เอกสารเสนอโครงการยังจัดเตรียมไม่เสร็จ จดหมายคัดค้านจากคณะกรรมการลงทุนก็ออกมาแล้ว