งานเลี้ยงครั้งแรกของชีอิงหลังกลับประเทศจัดขึ้นที่คลับบนดาดฟ้าของอาคารใหม่ใจกลางเมืองหลิงโจว
พื้นที่ทั้งชั้นโอบล้อมด้วยกระจกสูงจรดพื้น พอค่ำลง แสงไฟของเมืองก็แผ่กว้างอยู่ใต้เท้าราวกับสายน้ำ
บนขั้นบันไดที่ทอดไปยังระเบียงด้านนอกวางกล้วยไม้รองกระดูกสีขาวเรียงเป็นแถว กลีบดอกสั่นไหวเบา ๆ ท่ามกลางสายลมยามค่ำ
ตอนหรงเช่อกับเคอเหมียนถังมาถึง แขกจากบัญชีขาวก็มากันเกือบครบแล้ว
ชีอิงยืนอยู่ริมกระจกบานใหญ่ มือหนึ่งถือแชมเปญพลางคุยกับชายในชุดสูทคนหนึ่ง
เมื่อได้ยินเสียงตรงทางเข้า เธอก็หันไปมองแวบหนึ่ง สายตาหยุดอยู่ที่หรงเช่อครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนไปยังหญิงสาวข้างกายเขา
คืนนี้เคอเหมียนถังสวมชุดกระโปรงกำมะหยี่สีดำ คอเหลี่ยมเปิดพอดีให้เห็นกระดูกไหปลาร้า จี้สร้อยสีน้ำเงินครามแนบผิว เปล่งประกายสีน้ำเงินเข้มใต้แสงไฟสีอุ่น
ชายกระโปรงอยู่เหนือเข่า เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องได้สัดส่วน รองเท้าส้นสูงสีดำหัวเรียวคู่หนึ่งยิ่งขับให้ข้อเท้าดูบอบบาง
ชีอิงถอนสายตากลับ มุมปากประดับรอยยิ้มสุภาพ
ตอนก้าวเข้ามา เคอเหมียนถังกวาดตามองทั่วทั้งงาน แล้วก็เห็นชีเจิงอยู่ตรงมุมห้อง
เขานั่งอยู่บนโซฟา มือถือแก้วเหล้า ดูเหมือนจะไม่ได้มองมาทางนี้
เธอแสร้งทำเป็นไม่เห็น สายตาเลื่อนผ่านตัวเขาไปหยุดที่โต๊ะบุฟเฟต์ซึ่งอยู่ไม่ไกล
ระบบส่งเสียงขึ้นในหัวได้จังหวะพอดี “คืนนี้เป็นโอกาสดี แขกในงานมีมากพอ และชีอิงก็อยู่ด้วย ขอเพียงคำพูดหรือการกระทำของคุณสร้างแรงกระทบในที่สาธารณะได้ อย่างเช่นกดดันพระเอกต่อหน้าคนอื่น หรือแสดงความหึงหวงและความไม่มั่นใจมากเกินไป ก็จะทำให้พระเอกเกิดอาการหลงใหลสลายต่อผู้ดูแลได้ในเวลาอันสั้น ขอให้ผู้ดูแลกะจังหวะให้ดี”