เคอจี้ยังคาบแอปเปิลอยู่ในปาก พยายามพูดอะไรบางอย่างอย่างอู้อี้ แต่เธอไม่ได้ยินเลยสักนิด ก้าวเท้าเล็ก ๆ วิ่งออกไปทันที
ต้นไทหน้าประตูบ้านออกดอกสีชมพูขาวเต็มกิ่ง หรงเช่อยืนอยู่ใต้ต้นไม้ มือถือแนบหู พูดอะไรบางอย่างเสียงเบา
ลมกลางคืนพัดผ่านเส้นผมสั้น ๆ ตรงหน้าผากของเขา แสงไฟริมถนนทอดเงาของเขายาวเหยียด
ตอนเคอเหมียนถังวิ่งออกมา เธอก็เห็นภาพนี้พอดี จึงชะลอฝีเท้าลง ตั้งใจจะรอให้เขาคุยเสร็จแล้วค่อยเข้าไปหา แต่เขากลับเงยหน้ามองเธอเสียก่อน
สายตาของเขาเลื่อนจากเส้นผมตรงหน้าผากที่ถูกลมพัดจนยุ่งเหยิง ลงไปยังมุมปากที่เชิดขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะวกกลับมาหยุดที่ดวงตาของเธอ
เสียงจากปลายสายกลายเป็นเพียงเสียงแว่วเลือนรางเบื้องหลัง ราวกับเขาฟังไม่เข้าใจแล้วว่าอีกฝ่ายกำลังพูดอะไร
ปลายนิ้วชะงักอยู่ตรงขอบหน้าจอครู่หนึ่ง หรงเช่อกดเสียงต่ำลง “ส่งมาที่เมลฉัน”
แล้วเขาก็กดวางสาย
เขาเก็บมือถือเข้าที่ แล้วกางแขนออกหาเธอ
เคอเหมียนถังยิ้มพลางโผเข้าไปในอ้อมแขนเขา หน้าผากถูไถกับคางของเขา กลิ่นอายของเขาโอบล้อมเธอไว้
“รอนานไหม?” เธอเงยหน้าถามเขา
“เพิ่งมาถึง” พูดจบเขาก็จับมือเธออย่างเป็นธรรมชาติ สอดนิ้วประสานเข้ากับนิ้วของเธอ แล้วเดินไปทางเมืองเล็ก ๆ
วันนี้เป็นเทศกาลดอกไม้ มองไปทางไหนก็เห็นคู่รักหนุ่มสาวถือช่อดอกไม้ รอยยิ้มกับเงาดอกไม้ซ้อนทับกัน ถนนทั้งสายราวกับถูกแต่งแต้มด้วยฟิลเตอร์โทนอุ่น
เคอเหมียนถังถูกหรงเช่อจูงมือฝ่าฝูงชนไป ไม่นานก็เดินมาถึงแผงขายกุหลาบจีน