หรงเช่อยกคิ้วขึ้นอย่างแฝงแววหยอกล้อ ก่อนจะใช้มือเชยคางเธอขึ้น แล้วก้มลงจูบเธออีกครั้ง
คราวนี้เป็นไปตามที่เธอต้องการ
แรงกดจากด้านบนบุกเข้ามาอย่างหนักหน่วง เขาแง้มริมฝีปากเธออย่างเอาแต่ใจ แล้วเกี่ยวลิ้นของเธอมาพัวพันดูดดื่ม
เธอถูกเขาจูบจนหายใจไม่ทั่วท้อง นิ้วมือกำเสื้อบริเวณอกเขาแน่น ลมหายใจปั่นป่วนจนแทบควบคุมไม่ได้
หรงเช่อแนบฝ่ามือเข้ากับเอวด้านหลังของเธอ แล้วดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนลึกกว่าเดิมเล็กน้อย
หลายนาทีต่อมา เขาจึงยอมปล่อยเธอ
เคอเหมียนถังที่เป็นอิสระแล้วยังคงมึนงงอยู่เล็กน้อย ริมฝีปากแดงระเรื่อ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงขณะหอบหายใจ
เธอยกมือขึ้นปิดปาก ก่อนจะหันหลังแล้วพูดเสียงอู้อี้ว่า “คุณเข้าไปเถอะ”
พูดจบเธอก็หันหลัง ก้มหน้าเดินจากไป เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็อดหันกลับไปมองเขาไม่ได้ เขายังคงยืนอยู่ตรงปากประตู แสงไฟริมถนนทอดเงาของเขายาวเหยียด
เธอเร่งฝีเท้า พอเลี้ยวผ่านหัวมุมตรอกจึงกล้าหยุด ยกมือกุมแก้มที่ร้อนผ่าว แล้วด่าตัวเองในใจว่าไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย
ตอนค่ำ หลังอาบน้ำเสร็จ เคอเหมียนถังก็ขดตัวอยู่ในห้อง แล้วโทรวิดีโอคอลหาหรงเช่อ
บนหน้าจอโทรศัพท์ เขานั่งอยู่ที่ระเบียงชั้นสองของบ้านพัก ด้านหลังเป็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนอันอ่อนโยนของเมืองดอกไม้ ไกลออกไปมีแสงไฟสีเหลืองอบอุ่นสองสามดวงส่องระยิบระยับท่ามกลางความมืด
“ทำไมยังไม่นอน?”
เธอพลิกตัวนอนตะแคง วางโทรศัพท์ไว้บนหมอนแล้วมองเขา “นอนไม่หลับ คุณกำลังทำอะไรอยู่?”
“จ้องคุณอยู่น่ะสิ” เขาหัวเราะเบา ๆ
เคอเหมียนถังมองหางตาของเขาที่โค้งขึ้นเล็กน้อยยามยิ้ม หัวใจพลันเต้นเร็วขึ้นอีกหลายจังหวะ