หรงเช่อชะงักมือไปครู่หนึ่ง ก่อนนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันกลับมาแล้วถามอย่างไม่ใส่ใจนักว่า “วันนี้ประธานหรงอยู่ที่บริษัทไหม”
เลขาหยวนเปิดดูบันทึกสายภายใน “เพิ่งมาถึงเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนครับ”
“อือ” เขาขานรับสั้น ๆ เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วหันหลังเดินไปทางประตู
เลขาหยวนเผลอก้าวตามไปสองก้าว แต่พอใกล้จะเข้าลิฟต์ หรงเช่อก็ยกมือห้ามไว้ “คุณไปเตรียมเอกสารก่อน ผมจะขึ้นไปคุยธุระกับพ่อสักหน่อย”
ประตูลิฟต์ค่อย ๆ ปิดลงตรงหน้าเขา หรงเช่อพิงผนังลิฟต์ พลางใช้นิ้วลูบสายคาดนาฬิกาบนข้อมืออย่างช้า ๆ
ในหัวเขามีเรื่องวนเวียนอยู่เพียงเรื่องเดียว รอจนหาเธอเจอแล้ว จะลงโทษเธออย่างไรดี
กักบริเวณเบาเกินไป ไม่เจ็บไม่คันสักนิด
ขังเธอไว้ข้างกายก็ยังไม่สะใจพอ
ยิ่งคิด มุมปากเขาก็ยิ่งยกขึ้นเป็นรอยยิ้มชวนให้ตีความ
-
ตอนเรือเฟอร์รี่เทียบท่าเรือไห่โจว เวลาก็ล่วงเลยมาถึงสี่ทุ่มครึ่งแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่เคอเหมียนถังมาไห่โจว เธอหาบ้านพักตากอากาศหลังเล็กติดทะเลจากอินเทอร์เน็ตไว้ล่วงหน้า เช่าหนึ่งเดือน ตั้งอยู่ในย่านเงียบสงบทางใต้สุดของอ่าวไห่โจว แถวนั้นมีโรงแรมชื่อดังอยู่หลายแห่ง การใช้ชีวิตจึงสะดวกพอสมควร
เธอยืนรออยู่ตรงทางออกท่าเรือสักพัก รถตู้สีขาวคันหนึ่งก็แล่นมาตามถนนเลียบชายฝั่ง
ผู้ดูแลโรงแรมเป็นหญิงวัยสี่สิบต้น ๆ สวมเครื่องแบบสีฟ้าอ่อน เธอช่วยยกกรงใส่สัตว์ขึ้นไปวางบนเบาะหลัง “คุณเคอ เชิญทางนี้ค่ะ”