บทที่ 85 ไม่ยอมให้มีตัวแปรที่ไม่รู้จักอยู่
เคอเหมียนถังลงจากเตียง เหยียบลงบนพรม ปลายนิ้วเท้าจมลงในขนพรมที่นุ่มฟู เธอเดินเท้าเปล่าออกจากห้องนอนใหญ่ แล้วเดินตามทางเดินไปยังห้องนั่งเล่น
หรงเช่อนั่งอยู่บนโซฟา บนโต๊ะกาแฟตรงหน้าเขามีแล็ปท็อปกับเอกสารอยู่สองสามฉบับ
ปลายนิ้วของเขาหยุดอยู่บนแป้นพิมพ์ พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็เงยหน้าขึ้น เห็นเธอเดินออกมาพร้อมผมเผ้ายุ่งเหยิง คิ้วของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อย
กรงกระต่ายวางอยู่ข้างโต๊ะกาแฟ มีผ้าห่มผืนเล็กสีชมพูอ่อนปูอยู่ข้างใน พร้อมชามอาหารและที่ให้น้ำขนาดจิ๋ว
เฮอเฮอสวมชุดสีขาวน้ำนม เป็นชุดหมีที่ออกแบบมาสำหรับสัตว์เลี้ยงตัวเล็กโดยเฉพาะ ตรงท้องแปะผ้าก๊อซผืนเล็กไว้ ขอบผ้าก๊อซเรียบสนิทเป็นระเบียบ
ตอนนี้กระต่ายนอนอย่างสบายใจอยู่บนผ้าห่ม เคี้ยวผลไม้ชิ้นเล็ก ๆ อุ้งเท้าหน้าทั้งสองข้างกอดแครอตอบแห้งไว้ ปากเล็ก ๆ ขยับขึ้นลง
มันได้ยินเสียงฝีเท้าจึงเงยหน้าขึ้นมองเคอเหมียนถังแวบหนึ่ง ก่อนก้มลงเคี้ยวต่อ ก้อนขนเล็ก ๆ ที่หางขยับไหวหนึ่งครั้ง
เคอเหมียนถังย่อตัวลงหน้ากรง สอดนิ้วผ่านซี่กรงเข้าไปลูบหูของเฮอเฮอเบา ๆ
“เฮอเฮอ เธอไม่เป็นอะไรแล้ว ดีจัง!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หรงเช่อก็เงยหน้าขึ้นจากหลังแล็ปท็อป มองเธอใช้นิ้วหยอกจมูกเล็ก ๆ ของเฮอเฮอ แก้มด้านข้างของเธอขาวนวลอยู่ใต้แสงไฟ
มุมปากของเขาค่อย ๆ ยกขึ้น
ความรู้สึกนั้นช่างแปลกนัก เขามองเธอยิ้ม แล้วในใจก็พลอยรู้สึกเต็มตื้นขึ้นมา
ราวกับมีบางสิ่งที่อ่อนโยนงอกออกมาจากกลางอก แผ่ขยายจนเต็มทุกซอกทุกมุม
เขาหลุบตาลง สายตาหยุดอยู่ที่กระแสข้อมูลซึ่งกะพริบบนหน้าจอ ชื่อของโค้ดระดับรากบรรทัดนั้นผุดขึ้นมาในสมอง