บทที่ 88 ที่รัก ความเลวร้ายของฉัน เธอเพิ่งรู้วันนี้หรือไง? [ตัดทอนแก้ไข]
หางตาเหลือบไปเห็นเข้าโดยบังเอิญ
โธ่เอ๊ย
เคอเหมียนถังรีบเบือนสายตาหนี
หรงเช่อไม่สนใจท่าทีหลบตาของเธอ ดวงตาหม่นมืดจับจ้องเธอไม่วาง ราวกับจะกลืนเธอเข้าไปทั้งตัว
เคอเหมียนถังจ้องการเคลื่อนไหวของเขา กลืนน้ำลายลงคอ
หรงเช่อเหลือบมองเธอ “นอนนิ่ง ๆ”
เธอส่ายหน้า มองเขาอย่างหวาด ๆ แก้มร้อนผ่าวจนแทบไหม้ ริมฝีปากยังมีรอยฟันจาง ๆ จากที่เธอกัดตัวเอง
หรงเช่อไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธ ผลักเธอลงนอนทันที
เขาหันไปหยิบแก้วน้ำที่เตรียมไว้ล่วงหน้าจากโต๊ะข้างเตียง อมน้ำไว้หนึ่งอึกแล้วโยนน้ำแข็งลงไปสองสามก้อน ท่ามกลางเสียงน้ำแข็งกระทบกัน...
เขาก็แนบลงมา
……
ตอนแรกนิ้วมือของเคอเหมียนถังจับผ้าปูเตียงไว้ ต่อมาก็เปลี่ยนไปเกาะไหล่เขา เล็บจิกลงในกล้ามเนื้อแน่นกระชับตรงหัวไหล่ของเขา
ครู่ต่อมา
ด้วยสัญชาตญาณของร่างกาย
“……”
เคอเหมียนถังนอนอยู่บนเตียง มองเพดานอย่างเหม่อลอย ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย แก้มแดงระเรื่อไปทั้งสองข้าง
เมื่อเธอได้สติและตระหนักว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น
บ้าไปแล้ว! เคอเหมียนถังยกมือทุบอกเขาอย่างแรง “หรงเช่อ!”
หรงเช่อยืดตัวขึ้น เช็ดหน้าอย่างไม่รีบร้อน
เขายิ้มราวกับภูตจิ้งจอก “ที่รัก ความเลวร้ายของฉัน เธอเพิ่งรู้วันนี้หรือไง?”