บทที่ 72 ผู้ชายคนนี้มาประกาศความเป็นเจ้าของ
วันแข่งขัน สนามแข่งมีผู้คนมากันมากมาย
การแข่งขันขี่ม้าระดับมหาวิทยาลัยทั่วประเทศแม้จะไม่ใช่รายการระดับสูงสุด แต่หัวหน้าทีม โค้ช เพื่อนและครอบครัวของนักกีฬาจากแต่ละมหาวิทยาลัย รวมถึงนักข่าวจากสื่อกีฬาหลายสำนัก ก็นั่งกันเต็มอัฒจันทร์ในสนามในร่มไปกว่าครึ่ง
เคอเหมียนถังเดินออกมาจากทางเดินนักกีฬา ก็มองเห็นหรงเช่อตั้งแต่แรก
เขายืนอยู่ริมราวตรงทางเข้าอัฒจันทร์ เสื้อโค้ตขนแกะสีดำห่อหุ้มร่างสูงเพรียวของเขาไว้ เปลือกตาหลุบต่ำ รอให้เธอเดินเข้าไปใกล้
เธอจำได้ว่าเมื่อคืนเขาบอกว่าวันนี้มีประชุม หรือว่าเขาเลื่อนประชุมออกไปแล้ว?
เธอก้าวเข้าไปหาเขาในรองเท้าบูตขี่ม้า เงยหน้ามองเขา ปลายจมูกแดงระเรื่อเพราะไออุ่นจากเครื่องทำความร้อนในสนาม
หรงเช่อใช้นิ้วจับปกเสื้อที่พับงอของเธอ แล้วค่อยๆ จัดรอยยับให้เรียบ
“อย่าตื่นเต้น”
เคอเหมียนถังส่งเสียงฮึเบาๆ เชิดคางขึ้นนิดหนึ่ง ท่าทางน่ารักออดอ้อนอย่างเป็นธรรมชาติ “ฉันไม่มีทางแพ้หรอก”
คนรอบข้างเริ่มสังเกตเห็นพวกเขา สายตาจากหลายทิศทางจับจ้องมา ทั้งอยากรู้อยากเห็น มองสำรวจ หรือไม่ก็แค่อยากดูคู่รักหวานๆ
“เคอเหมียนถัง คนนี้แฟนเธอเหรอ?” หญิงสาวในชุดทีมมหาวิทยาลัยเมืองหลวงคนหนึ่งเดินผ่านมา อดถามไม่ได้
เคอเหมียนถังยังไม่ทันได้พูด หรงเช่อที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ยอมรับก่อนแล้ว
ดวงตาของหญิงสาวเป็นประกาย เธอยกมือปิดปากหัวเราะแล้วเดินจากไป ถึงจะเดินออกไปหลายก้าวแล้วก็ยังหันไปกระซิบกระซาบกับเพื่อน
ระบบโผล่ขึ้นมาอย่างกะทันหัน “เธอไม่คิดเหรอว่าที่หรงเช่อมาวันนี้ เป็นเพราะหลินอวี่เชินเข้ามาทักเธอเมื่อวันก่อน?”