บทที่ 76 รังแกเขาให้หนัก
ในหอพัก เคอเหมียนถังนอนคว่ำอยู่บนเตียง เล่นกับกระต่าย โทรศัพท์สั่นขึ้นมา เธอจึงหยิบมาดูอย่างเกียจคร้าน พอเห็นคอมเมนต์นั้นก็ส่งเสียงฮึดฮัดหวาน ๆ ในลำคอ
“หมายความว่ายังไงเหรอ” เธอสลับกลับไปที่หน้าแชตกับหรงเช่อแล้วพิมพ์ส่งไป
หรงเช่อตอบกลับมาทันที “แล้วพ่อของเฮอเฮอล่ะ?”
เคอเหมียนถังจ้องข้อความนั้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย แก้มพลันระเรื่อเป็นสีแดงจาง ๆ
“ฝันไปเถอะ!” เธอพิมพ์สามคำส่งไป
อีกฝ่ายไม่ตอบข้อความ เคอเหมียนถังคิดว่าเขาคงไปยุ่งกับงาน พอเธอกำลังจะวางโทรศัพท์ หน้าจอก็สว่างขึ้นอีกครั้ง
หรงเช่อส่งสติกเกอร์มา เป็นบีเกิลตัวหนึ่งนั่งหมอบอยู่ตรงมุมกำแพง ยกสองมือกอดเข่า ทำหน้าตาน่าสงสาร
นั่นเป็นสติกเกอร์ของเธอ ปกติเธอชอบใช้ชิ้นนี้ที่สุด เขาไปแอบเอามาตอนไหนกัน?
เธอยังไม่ทันได้ถามเอาความ ก็มีการแจ้งเตือนโอนเงินเข้ามาอีกข้อความ
52,000 หยวน
หมายเหตุ: เงินเลี้ยงปาก
ตามด้วยข้อความสุดท้าย “ให้โอกาสสักครั้งได้ไหม หืม?”
เคอเหมียนถังจ้องหน้าจอ หัวใจเหมือนเต้นสะดุดไปจังหวะหนึ่ง แต่มุมปากกลับอดยกขึ้นไม่ได้
เธอพลิกตัว ซุกหน้าลงกับหมอน ใบหูแดงก่ำไปหมด
ผู้ชายคนนี้ ทำไมเป็นแบบนี้นะ
คืนนั้น เคอเหมียนถังก็ฝัน
ในฝัน หรงเช่อถูกเธอกดอยู่ใต้ร่าง
เสื้อเชิ้ตสีดำของเขาเปิดคอกว้าง แนวกระดูกไหปลาร้าคมชัดและดูเปราะบาง ผมหน้าม้าปรกลงมาระหว่างคิ้ว ดวงตาดอกท้อที่เคยเย็นชาและห่างเหินคู่นั้น บัดนี้ไม่เหลือความเย็นชา กลับฉ่ำวาวราวกับมีละอองน้ำเคลือบอยู่