เจ้าของร้านส่งเสียง “อ้า” แล้วพูดว่า “เมื่อกี้ยังอยู่เลยครับ ไปทางโน้นแล้ว”
เขาชี้เข้าไปในตรอก แล้วพึมพำเสียงเบาว่า “นี่กำลังถ่ายละครกันอยู่หรือไง?”
หรงเช่อพยักหน้าเบา ๆ สายตาทอดตามทิศทางที่เจ้าของร้านชี้ไปยังส่วนลึกของตรอก
เคอเหมียนถังวิ่งวนไปวนมา สุดท้ายถึงได้รู้ว่าตัวเองวิ่งกลับมาถึงย่านวิลล่าของโรงแรมเสียแล้ว
เธอยืนอยู่หลังพุ่มไม้ มองกำแพงสีขาวของวิลล่าหลังเล็กของตัวเอง ที่ที่อันตรายที่สุดก็คือที่ที่ปลอดภัยที่สุด อีกอย่าง เฮอเฮอก็ยังไม่ได้กินอาหารมื้อบ่ายด้วย
เธอกัดฟัน ก่อนจะย่อตัวลอบกลับเข้าวิลล่าทางเดินเล็ก ๆ ปลดล็อกด้วยลายนิ้วมือ เปิดประตู ปิดประตู ทุกอย่างรวดเดียวจบ
เฮอเฮอนอนขดเป็นก้อนกลมอยู่บนโซฟา พอได้ยินเสียงก็ชูหูขึ้น พอเห็นว่าเป็นเธอก็หมอบลงต่อ
เคอเหมียนถังย่อตัวลง เทหญ้าแห้งหนึ่งกำมือลงในชามอาหาร แล้วลูบหลังอุ่น ๆ ของมัน ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ริมถนนด้านนอกวิลล่า รถตู้สีดำคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่ใต้เงาต้นปาล์ม
กระจกรถปิดสนิท มองไม่เห็นด้านใน
บอดี้การ์ดชุดดำที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับกดหูฟังเบา ๆ “คุณชายครับ คุณหนูกลับมาแล้ว”
-
สามทุ่มแล้ว ระบบก็ยังไม่กลับมา
เดิมทีเคอเหมียนถังยังแอบหวังอยู่ลึก ๆ ว่าระบบอาจจะกลับมาตรงเวลาคืนนี้ก็ได้
เธอเปิดรายชื่อผู้ติดต่อ ช่วงก่อนเธอเผลอบล็อกหรงเช่อในวีแชทไป ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ลากเขาออกจากบัญชีดำ แล้วกดเข้าไปดูหน้าโมเมนต์ของเขา
โพสต์ที่ปักหมุดไว้ยังเป็นรูปถ่ายหมู่ตอนที่เธอไปรับรางวัลการแข่งขันโปโลที่เมืองหลวงเมื่อปีก่อน