กลับมาถึงหมู่บ้านซิ่งฮวา พี่น้องตระกูลหยางหลายคนรีบรุดเข้ามาห้อมล้อม พอเห็นพี่ใหญ่พาลูกสาวและครอบครัวกลับมาด้วย ก็พอจะเดาเหตุการณ์ได้คร่าวๆ
“พี่เขยรอง น้องเขย” ซูพ่อเอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น
ซูซินหยางและซูซินกวงเพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในบ้านตระกูลหยาง ก็ถูกพวกพี่ลูกพี่ลูกน้องดึงตัวไปคนละทาง
“พี่ใหญ่ ไงบ้าง?” หยางต้าฉวนเอ่ยถาม
หยางต้าซานเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านหลี่อย่างย่อ ๆ
“พวกนายคิดว่าใครน่าเชื่อถือกว่ากัน?” หยางต้าซานหันไปมองน้องชายทั้งสอง
ทั้งคู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หยางต้าฉวนเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน “ผมยังเชื่อหลี่รุ่ยกับอินอินมากกว่า”
หยางต้าเหอพยักหน้าตาม “ซูเซี่ยวหยงคนนั้นปกติชอบโม้อยู่แล้ว ปากไม่ค่อยมีคำสัตย์ซื่อ”
พูดจบก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าที่นี่ยังมีน้องเขยของเขานั่งอยู่ด้วย จึงทำหน้าลำบากใจขึ้นมาทันที
ซูพ่อยิ้มแห้ง ๆ
“ในเมื่อความคิดเราไปทางเดียวกัน เรื่องนี้ต้องรีบทำ ยิ่งช้ายิ่งไม่ดี เก็บข้าวของกันเถอะ ฉันจะไปบ้านผู้ใหญ่บ้านสักที” หยางต้าซานเอ่ยปาก
คนหมู่บ้านซิ่งฮวาจะเชื่อหรือไม่ เขารับประกันไม่ได้ แต่ในเมื่อรู้เรื่องนี้แล้ว ต้องบอกกล่าวชาวบ้านให้รับรู้สักหน่อย
“ได้”
ซูพ่อตลอดทั้งเรื่องงงไปหมด พอพี่เขยใหญ่จากไปแล้ว ถึงได้ตั้งสติจากความตกตะลึงได้ “พี่เขยรอง พวกคุณนี่คือ...”
“ออกจากที่นี่ ไปหนานโจวหลบภัย”
“นี่...นี่...พี่เขยใหญ่ไม่ใช่บอกว่า...” ซูพ่อแม้จะทื่อแค่ไหน ตอนนี้ก็รู้สึกตัวขึ้นมาได้