เฮ้อ! น้องเขยคนนี้ ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี
เด็กสองคนนั้นก็ยิ่งพูดยาก
หยางต้าฉวนมองน้องสาวตัวเองด้วยความเจ็บปวด ตอนแรกถ้าไม่เห็นว่าน้องเขยซื่อสัตย์และมีคุณธรรมต่อน้องสาว และเคยช่วยชีวิตน้องสาวไว้ พวกเขาก็คงไม่ยกลูกสาวให้แต่งเข้าตระกูลซู
ซูอินมองเด็กสองคนนั้น "ฉันถามพวกเธอเป็นครั้งสุดท้าย พวกเธอจะไปอยู่กับปู่กับย่าจริงๆ เหรอ ไม่ตามแม่ไปด้วย?"
ซูซินหยางกำลังจะอ้าปากพูด ซูอินสีหน้าจริงจัง "คิดให้ดีก่อนค่อยตอบ"
บางทีอาจเพราะสีหน้าของซูอินจริงจังเกินไป หรือเพราะสีหน้าของผู้ใหญ่รอบข้างไม่ปกติ หรือบางทีพวกเขาอาจรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง ทั้งสองคนจึงไม่ได้ส่งเสียงเซ้าซี้หรือตอบแบบไม่คิดอีกต่อไป
ทั้งสองคนมองพ่อแม่ แล้วก็มองพี่สาว เป็นครั้งแรกที่ใบหน้ามีความสับสนและลังเล
ผู้ใหญ่ทุกคนไม่ส่งเสียง ปล่อยให้เด็กสองคนคิดกันเอง แม้แต่ซูแม่ที่เอ็นดูเด็กมาโดยตลอดก็ไม่พูดอะไร ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยาก
"ฉัน...ฉันไม่เลือก ฉันจะเอาปู่กับย่า ฉันก็จะเอาแม่ด้วย" ซูซินหยางขอบตาแดงก่ำ น้ำตาเม็ดใหญ่ไหลร่วงลงมาเปาะๆ
ซูอินไม่ได้ใจอ่อนเพราะเด็กสองคนร้องไห้ "พวกเธอต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง"
"อือๆๆ พี่สาวเป็นคนไม่ดี!" ซูซินกวงน้ำมูกน้ำตาไหลพราก
ซูพ่อสีหน้าไม่เต็มใจจะทน แต่ก็ถูกซูอินถลึงตาใส่จนต้องรีบหดมือที่เพิ่งยื่นออกไป
ซูอินพูดกับลุงคนที่สอง "ลุง พวกคุณไปเก็บของกันเถอะ ทางนี้ฉันจัดการเอง พ่อ แม่ พวกท่านไปช่วยลุงหน่อย"
ก่อนที่ซูพ่อจะเอ่ยปาก ซูอินก็พูดเสริมอีกว่า "พรุ่งนี้พ่อค่อยกลับไปก็ยังทัน"
ซูพ่อไม่ได้คิดอะไร แต่ลุงเล็กกลับรู้สึกอะไรบางอย่างในใจ