หยางต้าซานยกมือคำนับผู้ใหญ่บ้านและคนอื่นๆ แล้วพาซูอินกับครอบครัวเดินจากมา
ระหว่างทางกลับ ซูพ่ออดพูดขึ้นไม่ได้ "พี่เขย พวกคุณก็คิดจะย้ายออกเหมือนกันหรือ?"
หยางต้าซานพยักหน้า
"แต่พี่ชายใหญ่บอกว่าเรื่องไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น" ซูพ่อขมวดคิ้ว ไม่รู้จะเชื่อใครดี
ซูแม่พูดขึ้น "ฉันเชื่อการตัดสินใจของพี่ชาย วันนี้เรากลับไปเก็บของ แล้วรีบออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด"
"แต่ว่า... แต่ว่า..." ซูพ่อลังเล "พ่อกับแม่คงไม่ยอม"
"ฉันจะไปบอกพวกท่านเอง"
กลับมาถึงบ้านตระกูลซู ป้าใหญ่ที่กำลังเตรียมจะทำหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่ครอบครัวซูสาม พอเห็นหยางต้าซานเข้า ก็เก็บอารมณ์ลงได้ แต่สีหน้าก็ยังไม่ดีเท่าไร
ส่วนซูเหล่าโถวและซูเหล่าไท่ที่ตั้งใจจะดุลูกสะใภ้คนเล็ก ก็ต้องเก็บความไม่พอใจไว้ก่อนเพราะการมาของหยางต้าซาน
"คุณลุงซู คุณป้าซู สวัสดีครับทั้งสองท่าน"
"สุขสบายดี" ซูเหล่าโถวยิ้มตอบ แล้วนำแขกเข้าไปในห้องโถง
พอหยางต้าซานนั่งลง ก็พูดตรงไปตรงมา "วันนี้ฉันมาที่นี่เพราะมีเรื่องสำคัญ ฉันได้ยินมาว่าข้างนอกน่าจะไม่สงบแล้ว อำเภอตงถูอยู่ติดกับมณฑลหยู่โจว คงจะไม่ปลอดภัย"
เขาพูดอย่างสุภาพ แต่ความหมายชัดเจน
"ไม่ทราบว่าคุณลุงซูคิดจะจัดการอย่างไร?"
รอยยิ้มบนใบหน้าซูเหล่าโถวจางลงเล็กน้อย "ไม่ปิดบังคุณ พี่ชายคนโตของฉันไปสืบข่าวมาแล้ว ไม่มีเรื่องใหญ่โตอะไร ถึงแม้ที่นี่จะแล้ง แต่ก็ยังพอมีทางรอด ยังไม่ถึงจุดที่หมดหนทาง ถ้าออกจากไปแบบมั่วๆ สิ ถึงตอนนั้นจะเหลืออะไร เราจะทิ้งบ้านทิ้งช่องเพราะข่าวลือที่ไม่มีมูลความจริงไม่ได้ ฉันตายไป ยังต้องไปเจอบรรพบุรุษ จะเอาหน้าไปไหน"