ไป๋เยว่จี้แทบไม่เคยฝัน แต่ครั้งหนึ่งกลับฝันว่าตัวเองแต่งงานกับผู้ชายคนหนึ่ง
เธอเข้าหอกับผู้ชายคนนั้น ทั้งยังรู้สึกชัดเจนเสียจนไม่น่าเชื่อ นับเป็นเรื่องเหลือเชื่อจริง ๆ
……
“กลับบ้านกับฉัน!” โจวเหย่ตะโกนใส่เธอด้วยความโกรธ!
ไป๋เยว่จี้สบเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาเปี่ยมเสน่ห์ของโจวเหย่ ตอนนี้ทั่วร่างชายหนุ่มแผ่กลิ่นอายมืดมน ดวงตาคู่นั้นราวกับอยากจะถลกหนังเธอทั้งเป็น
ความทรงจำระลอกแล้วระลอกเล่าถาโถมเข้ามาในหัว ราวกับเสียงฟ้าผ่าดังสนั่น
ไม่นานหลังรับความทรงจำเหล่านั้น ลมหายใจของไป๋เยว่จี้ก็เริ่มหอบถี่ ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกตะลึง
นี่... เป็นไปได้ยังไง เธอ... ทำไมถึงทะลุเข้ามาในนิยายของลูกพี่ลูกน้องได้ล่ะ?
ตั้งแต่เด็กเธอก็เป็นลูกบ้านอื่นในสายตาคนรอบข้าง หน้าตาดี ผลการเรียนยอดเยี่ยม ทิ้งห่างคนวัยเดียวกันไปไกลลิบ
ลูกพี่ลูกน้องที่เป็นลูกสาวของอารองอิจฉาเธอมาตั้งแต่เด็ก ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ความอิจฉานั้นถึงแปรเปลี่ยนเป็นความริษยา
ลูกพี่ลูกน้องตั้งชื่อตัวละครหญิงรองในนิยายของตัวเองตามชื่อเธอ
เดิมทีเธอไม่รู้เรื่องนี้เลย แม่ของเธอได้ยินจากอาสะใภ้รองว่าลูกพี่ลูกน้องเขียนนิยาย จึงอยากช่วยสนับสนุนด้วยการลองอ่านดู แต่พออ่านแล้วก็โมโหจนแทบระเบิด!
ไม่ใช่แค่เอาชื่อไปใช้ แม้แต่คำบรรยายหน้าตาและความชอบต่าง ๆ ก็ลอกมาจากลูกสาวตัวเองทั้งนั้น!
นี่มันชัด ๆ ว่าเอาลูกสาวตัวเองไปเขียนลงในนิยาย แถมยังเขียนให้เป็นตัวละครที่ใครเห็นก็รังเกียจ จิตใจจะบิดเบี้ยวขนาดไหนกัน!
แม่เล่าให้เธอฟังว่า
ตอนนั้นเธอกำลังพักร้อน ไม่มีอะไรทำ ก็เลยลองอ่านนิยายเรื่องนั้น และได้เห็นชีวิตอันน่าเศร้าของตัวละครหญิงรองไป๋เยว่จี้ที่ทำตัวเองให้พินาศ
ตามเนื้อเรื่องในนิยาย ตอนนี้เธอประชดจนแต่งงานกับโจวเหย่ หนุ่มเกเรประจำหมู่บ้านไปแล้ว
หลังเข้าหอกันเมื่อสามเดือนก่อน เธอก็ไม่ยอมให้โจวเหย่แตะต้องอีกเลย โจวเหย่ชอบเธอ ผู้หญิงหงส์ขาวจากเมืองที่มาเป็นปัญญาชนลงชนบทคนนี้ รักเธอจนขออะไรก็ให้ แม้จะนอนอยู่บนเตียงเตาเดียวกัน กลางคืนพลิกตัวกระสับกระส่าย แต่เขาก็ไม่เคยแตะปลายนิ้วเธออีกสักครั้ง
แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ก็ยังหนีเนื้อเรื่องที่ลูกพี่ลูกน้องเขียนไว้ไม่พ้น คืนนั้นผ่านไป ไป๋เยว่จี้ก็ตั้งครรภ์
ไป๋เยว่จี้เป็นคนสะเพร่า จนกระทั่งเมื่อวานซืนถึงเพิ่งรู้ว่าประจำเดือนที่เคยมาตรงเวลาไม่มาเสียสามเดือนแล้ว จึงรีบไปโรงพยาบาลตรวจ
แล้วก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ได้สามเดือน!
ฉากตรงหน้านี้ก็คือตอนที่เธอท้องและกำลังจะขึ้นเขาไปทำให้เด็กในท้องแท้ง!
โจวเหย่มาถึงแล้วตะโกนใส่เธอ ไม่ยอมให้เธอทำลายเด็ก ระหว่างที่ทั้งคู่ยื้อยุดกัน เธอพลัดตกลงไปโดยไม่ตั้งใจ เด็กในท้องจึงแท้ง
เขาที่เคยทะนุถนอมและตามใจเธอมาตลอด กลับหมดหวังและตัดใจจากเธออย่างสิ้นเชิงเพราะเรื่องนี้!
แต่เรื่องนั้นยังไม่ใช่ทั้งหมด สิ่งที่ลูกพี่ลูกน้องเขียนต่อจากนั้นต่างหากที่ชวนขนลุก
เพราะเธอเขียนให้ไป๋เยว่จี้แท้งลูกครั้งนี้จนกลายเป็นหมัน!
ไม่เพียงเท่านั้น ยังให้โจวเหย่หย่ากับเธอ หลังจากนั้นเมื่อจีนเริ่มปฏิรูป โจวเหย่ก็จากบ้านเกิดไปไกลหลายปี ก่อนจะกลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศ
แล้วเธอล่ะ? ไม่เพียงเรียกความรักจากพระเอกกลับคืนมาไม่ได้ ยังกลายเป็นผลไม้เน่าที่วางทิ้งไว้กลางถนนก็ไม่มีใครเอา
ตอนจบของเธอคือ ระหว่างที่ทำงานเป็นแม่บ้านกวาดพื้นในร้านอาหารเพื่อประทังชีวิต เธอเงยหน้าขึ้นเห็นโจวเหย่เปล่งประกายอย่างองอาจอยู่ในโทรทัศน์ เขาแทบไม่แก่ลงเลย แถมยังดูสง่างามและหล่อเหลากว่าเมื่อก่อนเสียอีก เธอรับแรงกระแทกจากเรื่องนี้ไม่ไหว จึงขาดใจตายคาที่!
นี่คือชีวิตของไป๋เยว่จี้ ตัวละครหญิงรองในนิยายเรื่องนี้
แต่ตอนนี้มันกลายเป็นชีวิตของเธอแล้ว
ถ้าอย่างนั้น ความฝันที่เธอฝันก่อนทะลุเข้ามาในนิยาย ก็เป็นคืนแต่งงานของเธอกับผู้ชายตรงหน้าคนนี้อย่างนั้นหรือ?
ไป๋เยว่จี้เงยหน้าขึ้น มองโจวเหย่อย่างเหม่อลอย เพื่อขับเน้นความสะใจตอนที่ตัวละครหญิงรองทำตัวเองจนพังพินาศและถูกตบหน้า ลูกพี่ลูกน้องจึงบรรยายตัวละครชายรองคนนี้ไว้อย่างโดดเด่น ถึงขั้นเหนือกว่าพระเอกอยู่สามส่วน
รูปร่างสูงสง่า ผิวสีน้ำผึ้ง ดวงตาเรียวยาว เป็นตาหงส์ที่พบได้ทั่วไป แววตาเป็นประกายเจิดจ้า อีกทั้งยังมีความเฉียบแหลมอันเป็นเอกลักษณ์ของดวงตาทรงนี้ จมูกโด่ง ริมฝีปากเม้มสนิท ไม่ว่าจะรูปร่างหรือหน้าตา ล้วนตรงตามแบบผู้ชายในฝันที่ไป๋เยว่จี้เคยวาดไว้
ใช่แล้ว เพื่อให้เหมือนจริงยิ่งขึ้น ลูกพี่ลูกน้องยังเคยมาถามเธอด้วยว่าเธอชอบผู้ชายแบบไหน
ผู้ชายคนนี้ถูกบรรยายขึ้นมาตามรสนิยมของเธอ ต่อให้เป็นหนุ่มบ้านนอกนิสัยห่าม ๆ อย่างเขา ก็ยังหล่อเหลาหาได้ยากจริง ๆ
แต่ตอนนี้แววตาที่โจวเหย่มองเธอกลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ความโกรธพร้อมจะปะทุออกมาได้ทุกเมื่อ
ไป๋เยว่จี้สังเกตเห็นอย่างชัดเจน เธอละสายตาจากใบหน้าและรูปร่างของเขา แล้วสบตาก่อนขยับริมฝีปากถามว่า “คุณมาทำไม?”
แม้แต่เสียงของตัวเองก็ติดมาด้วย ทั้งหวานนุ่มและอ่อนละมุน ฟังแล้วสบายหูมาก!
ดูท่าลูกพี่ลูกน้องจะใส่ใจไม่น้อยเลยนะ!
โจวเหย่แทบข่มความโกรธไว้ไม่ไหว “เธอคิดว่าฉันมาทำไม? ถ้าฉันไม่มา วันนี้ลูกของเราคงไม่อยู่แล้วใช่ไหม?”
เพราะชอบเธอ เขาจึงไม่ถือสาที่เธอแต่งงานกับเขาเพื่อประชดเติ้งเซียงเจี๋ย แถมยังดีใจด้วยซ้ำ เพราะถ้าไม่ใช่แบบนั้น ผู้หญิงจากเมืองจะมาแต่งงานกับผู้ชายบ้านนอกอย่างเขาได้ยังไง?
เพราะชอบเธอ เขาจึงไม่ถือสาที่เธอแต่งงานกับเขาแล้วก็ยังไม่ยอมให้แตะต้อง นอกจากคืนเข้าหอ
เพราะชอบเธอ เขายิ่งไม่ถือสาที่หลังแต่งงานแล้วเธอยังตัดใจจากเติ้งเซียงเจี๋ยไม่ได้ เอาแต่คิดว่าสักวันเธอคงตัดใจได้ แล้วใช้ชีวิตกับเขาอย่างสงบสุข
สุดท้ายก็เป็นเขาที่โง่เกินไป!
วันนี้ผู้หญิงคนนี้กลับคิดจะทำให้ลูกของเขาแท้ง แถมยังใช้วิธีโหดร้ายแบบนี้!
ไป๋เยว่จี้ “……” คุณมาถึงแล้วสุดท้ายลูกก็ยังไม่รอดอยู่ดีนี่นา
แต่แน่นอนว่าเธอพูดออกไปไม่ได้ ไป๋เยว่จี้จึงปฏิเสธว่า “คุณพูดอะไรของคุณ ลูกอะไรจะไม่อยู่?”
“ยังจะปิดบังฉันอีกเหรอ? เธอท้องแล้ว ลูกของเราที่เกิดจากคืนเข้าหอ ตอนนี้สามเดือนแล้ว วันนี้เธอขึ้นเขามาก็เพื่อทำให้ลูกของเราแท้ง!” โจวเหย่มองใบหน้าสวยไร้ที่ติของเธอ เขานึกไม่ออกจริง ๆ ว่าเธอต้องใจแข็งขนาดไหน ถึงคิดจะทำให้ลูกของเราแท้งด้วยวิธีนี้!
“เรื่องที่ฉันท้อง ฉันบอกแค่ม่าเจวียน ม่าเจวียนเป็นคนบอกคุณว่าฉันจะมาทำให้ลูกแท้งใช่ไหม?” ไป๋เยว่จี้ถามพลางยิ้ม
โจวเหย่กดความโกรธที่ปะทุขึ้นลงไปอย่างยากลำบาก แต่ก็กลับพุ่งสูงขึ้นมาอีกครั้ง ผู้หญิงใจร้ายคนนี้ ถึงตอนนี้แล้วยังยิ้มออกอีก!
“พูดเหลวไหล ฉันแค่ยังไม่พร้อมเป็นแม่ จู่ ๆ มารู้ว่าตัวเองท้องได้สามเดือนแล้วก็เลยสับสนมาก ถึงได้ขึ้นเขามาสูดลมให้สบายใจ” ไป๋เยว่จี้พูด เสียงของเธอหวานนุ่มไพเราะอยู่แล้ว ต่อให้ทะเลาะกันก็ยังฟังคล้ายกำลังออดอ้อน ยิ่งตอนนี้พูดด้วยน้ำเสียงสงบก็ยิ่งฟังนุ่มนวล
ความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในใจโจวเหย่พลันมอดลงไปครึ่งหนึ่ง แต่เพราะรู้จักเธอดี เขาจึงยังสงสัยและพินิจมองเธอ “จริงเหรอ?”
“คุณก็รู้จักนิสัยฉันดี ถ้าฉันคิดจะทำให้ลูกแท้ง ต่อให้คุณมา ฉันก็จะทำอยู่ดี” ไป๋เยว่จี้มองเขาด้วยแววตาอ่อนหวาน
แววตานั้นเจือความน้อยใจอยู่จาง ๆ
แต่แค่สายตาเช่นนี้ก็ทำให้ความโกรธของโจวเหย่ลดลงไปอีกครึ่ง “ม่าเจวียนบอกว่าเธอไม่อยากมีลูก...”
“ปีนี้ฉันอายุเท่าไหร่เอง? ฉันยังรู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็กอยู่เลย แต่คุณกลับจะให้ฉันมีลูก คุณยังมีจิตสำนึกอยู่บ้างไหม?”