“ไอ้เวรเอ๊ย”
หลังเซี่ยฉางหมิงออกไป โหลวกั๋วเฉียงก็เตรียมเล่นงานหูจั้วทันที
แต่หูจั้วเตรียมเผ่นตั้งแต่แรกแล้ว
โหลวกั๋วเฉียงยังไม่ทันยกเท้า เขาก็รู้สึกตาพร่าแวบหนึ่ง ก่อนร่างของหูจั้วจะวูบไปอยู่ตรงประตู
“ไอ้หน้าดำโหลว ขาพิการของนายเก็บแรงไว้หน่อยเถอะ”
“เดี๋ยวเตะฉันเข้าให้แล้วฉันไม่เป็นไร แต่ขาพิการของนายดันหักเองขึ้นมาจะยุ่งเอา”
“ฮ่า ๆ”
ได้ยินหูจั้วพูดจายียวน โหลวกั๋วเฉียงก็โมโหจนแทบระเบิด
แต่ที่อัดอั้นยิ่งกว่าคือเขายังต้องข่มอารมณ์เอาไว้
“กลับมานี่เลย ไอ้เวร!”
เสียงตวาดลั่นทำให้หูจั้วที่วิ่งไปไกลแล้วต้องวกกลับมา
แต่ไม่ได้เข้าห้องทำงาน แค่โผล่หน้าเข้ามาเท่านั้น
“มีอะไรอีกล่ะ?”
“เมื่อคืนแกบอกว่า...ขาฉันรักษาได้”
“งั้น...ลองดูไหม?”
พอพูดจบ โหลวกั๋วเฉียงก็รู้สึกว่าหน้าแก่ ๆ ของตัวเองร้อนผ่าว
เมื่อคืนเขาไม่ได้ใส่ใจความหวังดีของหูจั้ว แต่ตอนนี้กลับเป็นฝ่ายรีบมาหาเสียเอง
แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกนี่นา
เมื่อกี้ตอนยืนสอนอยู่ในห้องประชุม แค่ยืนนานไปหน่อย ขาขวาก็ปวดลึกเข้าไปถึงกระดูก
ตอนเซี่ยฉางหมิงอยู่ เขาต้องอดทนมาตลอด
เหงื่อชุ่มไปทั้งแผ่นหลัง
หูจั้วยังรักษาอาการนอนไม่หลับของเซี่ยฉางหมิงได้ แล้วขาของเขาจะมีหวังบ้างไหมนะ?
โหลวกั๋วเฉียงคิดว่าลองดูก็ไม่เสียหาย อย่างมากก็แค่ยอมเสียหน้าให้หูจั้วสักครั้ง
“รักษาขาเหรอ?”
หูจั้วยิ้มกว้าง ก่อนส่ายหน้าตอบว่า “ไม่รักษา”