“เอาละ”
“อุปกรณ์ใหม่ที่ควรอธิบาย ฉันก็อธิบายหมดแล้ว”
“จากนี้พวกนายลองทำความคุ้นเคยกันเอง”
“อย่าทำชิ้นส่วนหาย”
“ไม่งั้นฉันอัดพวกนายแน่”
โหลวกั๋วเฉียงเตือนจบก็เดินออกไป
แต่ยังไม่ถึง 5 นาที เขาก็กลับมายืนตรงหน้าห้องเรียนอีกครั้ง
เขาตะโกนเรียกหูจั้ว “นายออกมานี่หน่อย มีคนมาหา”
พอได้ยินคำว่า ‘มีคนมาหา’ มือของหูจั้วก็ชะงัก เขาคิดในใจว่า ผู้แทนพรรคมาถึงเร็วขนาดนี้เชียว หรือจะหาภรรยามาให้ถึงที่แล้ว?
พอคิดแบบนั้น หน้าหูจั้วก็ซีดเผือด
เขาไม่สนด้วยซ้ำว่าคนข้างตัวเป็นใคร พุ่งเข้าไปกอดขาอีกฝ่ายไว้แน่นพลางร้องไห้โฮ “ฉันไม่ไป!”
“ทุกคนรีบมาดูเร็ว! โหลวหน้าดำจะลากฉันออกไปข่มเหงแล้ว!”
“ทหารเก่ารังแกทหารใหม่!”
“ช่วยด้วย!”
“เชี่ย!”
“หูจั้ว ปล่อยมือเดี๋ยวนี้!”
“มือนายเปื้อนน้ำมันปืน อย่ามาเช็ดใส่กางเกงฉัน!”
คนโชคร้ายที่ถูกหูจั้วกอดขาไว้คือเผิงจื้อหมิง
ตอนนี้เขาทำหน้าเอือมระอา พลางใช้มือดึงหูจั้วออก
แต่หูจั้วกอดขาเขาไว้แน่นมาก ต่อให้เผิงจื้อหมิงออกแรงแค่ไหนก็สลัดไม่หลุด
คนอื่น ๆ ต่างสนุกที่ได้ดูหูจั้วก่อเรื่อง ส่วนโหลวกั๋วเฉียงก็ได้แต่ทำหน้าเอือมระอา
เขาแค่มาเรียกคน ทำไมถึงกลายเป็นทหารเก่ารังแกทหารใหม่ไปได้?
โหลวกั๋วเฉียงรู้ดีว่าหูจั้วปั้นเรื่องเก่งแค่ไหน จึงด่าทันทีว่า “ไอ้เด็กเวร เลิกพูดเหลวไหลได้แล้ว”
“เสนาธิการอยากให้นายฝังเข็มให้”
พอรู้ว่าเป็นเรื่องนี้ หูจั้วก็หยุดเล่นพิเรนทร์ทันที