“รายงาน!”
เสียงรายงานจากหน้าสถานพยาบาลดึงสายตาของหูจั้วไป
หน้าประตูมีคนอยู่สองคน ต่างถือกล่องคนละใบ
“มีธุระอะไรรึ?”
หูจั้วถามอย่างสงสัย ก่อนจะได้ยินคนหนึ่งตอบว่า “คุณหมอทหารหู”
“ทางฝ่ายส่งกำลังบำรุงกลัวว่าคุณจะขาดของใช้แล้วไม่สะดวก เลยให้พวกเรามาส่งของมาให้”
“พวกเรายังช่วยไปรับของใช้ต่าง ๆ อย่างเครื่องแบบทหารมาให้ด้วย”
“อ้อ! ดีเลย”
“วางไว้บนพื้นได้เลย”
“รบกวนพวกคุณแล้ว”
หูจั้วกล่าวอย่างเกรงใจ จากนั้นก็ก้มหน้าเขียนจดหมายถึงที่บ้านต่อ
หลังจากทั้งสองคนเดินจากไปได้ไม่นาน ก็มีคนหนึ่งมาที่หน้าประตูอีกครั้ง
หูจั้วเงยหน้าขึ้น แล้วก็เห็นใบหน้าของเซี่ยฉางหมิง
หูจั้วพลันยิ้มกว้าง เอ่ยขึ้นว่า “ผู้ช่วยผู้บังคับการ เมื่อคืนหลับสบายไหมขอรับ?”
“แค่ก!”
“สบายดี”
เซี่ยฉางหมิงรู้ว่าคุยเรื่องนี้ต่อไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคนที่อับอายก็คือตัวเขาเอง
ดังนั้นหลังตอบไปคำหนึ่ง เขาจึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที
“เฮ่อเฉียงล่ะ?”
“ไปแล้ว กลับไปรายงานตัวที่หน่วย”
เซี่ยฉางหมิงรับคำ “อ้อ” แล้วถามต่อว่า “เจ้ากับเฮ่อเฉียงรู้จักกันได้อย่างไร?”
“บนรถไฟ...”
หูจั้วเล่าเรื่องที่ได้รู้จักกับเฮ่อเฉียงอย่างคร่าว ๆ
หลังฟังจบ เซี่ยฉางหมิงก็เอ่ยอย่างยินดีว่า “หูจั้ว เจ้าก็ไม่เบานี่”
“แค่มารายงานตัว ยังไปเจอผลงานความดีระหว่างทางได้อีก”
“พอถึงตอนที่ตำรวจรถไฟส่งหนังสือชมเชยมาล่ะก็ ข้าจะให้ฝ่ายประชาสัมพันธ์ประกาศเรื่องของเจ้าออกลำโพงให้ดังไปทั่วเลย”
มุมปากหูจั้วกระตุก
แค่คิดว่าลำโพงทั่วทั้งค่ายจะเปิดชื่อของตัวเอง เขาก็รู้สึกอับอายขึ้นมาทันที