“แต่ข้าไม่มีประสบการณ์เลยนะ!”
หูจั้วแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ
“จะขี้ขลาดไปทำไม?”
“ดูข้าเป็นตัวอย่าง”
เฮ่อเฉียงเดินไปหาเซี่ยฉางหมิงด้วยท่าทางเหมือนจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง จากนั้นก็ชี้ไปทางหูจั้วแล้วพูดว่า “นี่สหายของข้า”
“เพิ่งย้ายมาประจำห้องพยาบาลของหน่วยพวกท่าน”
“ต่อไปช่วยดูแลเขาหน่อย ได้ยินหรือไม่”
ที่เซี่ยฉางหมิงยอมให้เฮ่อเฉียงทำตัวไร้สัมมาคารวะต่อหน้าเขา เป็นเพราะอีกฝ่ายเป็นทหารที่เขาฝึกมากับมือ
อีกทั้งเรื่องย้ายตำแหน่ง เซี่ยฉางหมิงก็รู้สึกติดค้างเฮ่อเฉียงอยู่จริง ๆ
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะปฏิบัติต่อหูจั้วเป็นพิเศษได้
ยิ่งไปกว่านั้น เขาได้ยินมานานแล้วว่าฝั่งหน่วยพยาบาลมีนายแพทย์ทหารคนหนึ่งที่ไม่ยอมมารายงานตัวช้าไปเกือบเดือน โดยไม่แจ้งเหตุผลใด ๆ
คิดว่าคงเป็นคนตรงหน้านี่แหละ
ไร้องค์กร ไร้วินัย นี่เป็นข้อห้ามร้ายแรงในกองทัพ
ดังนั้นหลังเฮ่อเฉียงแนะนำหูจั้วจบ สีหน้าเซี่ยฉางหมิงก็พลันบึ้งตึง
ในฐานะทหารของเซี่ยฉางหมิง เฮ่อเฉียงรู้ดีว่าเขามีนิสัยอย่างไร
แต่ไม่เป็นไร เขาคิดแผนสำรองไว้แล้ว
“ตาเฒ่า หุบหน้าบึ้ง ๆ ของท่านไปก่อนเถอะ”
“สหายข้าเป็นหมอเทวดา”
“ท่านนอนไม่หลับอยู่ไม่ใช่หรือ ให้เขารักษาดู ถ้ารักษาไม่หายค่อยทำหน้าบึ้งใส่ก็ยังไม่สาย”
เพราะความกดดันจากงาน เซี่ยฉางหมิงจึงมีอาการนอนไม่หลับเรื้อรังมาตั้งแต่ช่วงก่อนปีใหม่
ตอนที่อาการหนัก เขาทำได้เพียงพึ่งยานอนหลับเพื่อให้หลับลง
ได้ยินเฮ่อเฉียงพูดแบบนั้น เซี่ยฉางหมิงย่อมไม่เชื่ออยู่แล้ว
เขาไม่เคยไปโรงพยาบาลใหญ่รักษาหรือไง
ทั้งแพทย์แผนจีนและแผนปัจจุบันก็ลองมาหมดแล้ว แต่ยังคงนอนไม่หลับเหมือนเดิม
เด็กหนุ่มที่เพิ่งเรียนจบจากวิทยาลัยแพทย์แล้วถูกจัดสรรมาประจำ จะรักษาโรคเรื้อรังของเขาได้หรือ?
เหลวไหลสิ้นดี!
เมื่อเผชิญกับคำโม้ของเฮ่อเฉียง เซี่ยฉางหมิงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบห่อยานอนหลับเล็ก ๆ ออกมาแล้วพูดว่า “ยาที่เพิ่งจัดมา พอให้ข้ากินได้พักหนึ่ง”
“เรื่องรักษาโรค ไว้ค่อยว่ากันหลังจากข้ากินยาพวกนี้หมดแล้ว”
“อย่าเพิ่งสิ!”
เฮ่อเฉียงคล้องคอเซี่ยฉางหมิงไว้ แล้วพูดประโยคเด็ดของแคว้นเซี่ยออกมาว่า “ไหน ๆ ก็มาแล้ว”
“สหาย ยืนอึ้งทำไม”
“ผู้บังคับบัญชาเก่าของข้านอนไม่หลับมานานแล้ว ช่วยรักษาเขาหน่อย”
“ให้เขาได้เปิดหูเปิดตาเสียบ้าง”
“เรื่องเล็กน้อย!”
หูจั้วแย้มยิ้มรับปาก
สองคนนี้ คนหนึ่งไม่ถามสักคำว่ารักษาได้หรือไม่ก็โฆษณาคุยโตออกไปแล้ว ส่วนอีกคนก็มีท่าทีเหมือนลูกวัวแรกเกิดที่ไม่กลัวเสือ
แต่หูจั้วกลับมั่นใจอยู่บ้างว่ารักษาอาการนอนไม่หลับนี้ได้
เพราะตอนลงชื่อเข้าใช้ประจำวันเมื่อเช้า เขาได้รับทักษะ ‘ฝังเข็มขั้นต้น’
พร้อมกับทักษะนี้ แผนผังจุดฝังเข็มในร่างกายมนุษย์และความรู้ประสบการณ์ที่เกี่ยวข้องก็ถูกยัดใส่สมองของหูจั้วโดยตรง
แพทย์แผนจีนเชื่อว่า กลไกพื้นฐานของอาการนอนไม่หลับคือหยางไม่เข้าสู่หยิน
อาการแบ่งเป็น 4 ประเภท ได้แก่ แบบไฟตับรบกวนจิต แบบหัวใจและม้ามพร่อง แบบหัวใจและไตไม่ประสานกัน และแบบม้ามกระเพาะไม่ปรองดอง
อาการนอนไม่หลับแต่ละประเภทมีวิธีรักษาต่างกัน
ส่วนเซี่ยฉางหมิงเป็นประเภทไหน ต้องตรวจวินิจฉัยให้ชัดเจนเสียก่อน
หลังเฮ่อเฉียงฉุดกระชากลากถู เซี่ยฉางหมิงก็กลับมาที่ห้องพยาบาลอีกครั้ง
ห้องพยาบาลของกองบัญชาการตำรวจติดอาวุธแห่งนี้ เมื่อนับหูจั้วที่เพิ่งมาใหม่ด้วยแล้ว มีตำแหน่งทั้งหมดเพียง 3 ตำแหน่ง
นายแพทย์ทหาร 1 คน และเจ้าหน้าที่พยาบาล 2 คน
เจ้าหน้าที่พยาบาลไม่ได้ขาดคน มีเพียงตำแหน่งนายแพทย์ทหารที่ว่างมานาน
ถึงบางครั้งจะมีคนมาประจำตำแหน่งนี้ แต่ไม่นานก็หาทางย้ายออกไป
ในยุคนี้ แพทย์ที่เรียนจบจากวิทยาลัยแพทย์อย่างถูกต้องเป็นที่ต้องการอย่างมาก
ห้องพยาบาลของหน่วยทหารไม่มีช่องทางก้าวหน้า ทั้งยังไม่ได้เรียนรู้ทักษะอะไร การรั้งคนไว้ไม่ได้ก็เป็นเรื่องธรรมดา
เมื่อหูจั้วเดินตามเข้ามาในห้องพยาบาล เขาก็กวาดตามองสภาพแวดล้อมด้านในก่อน
สภาพที่นี่เรียกได้เพียงคำเดียวว่าแย่
เนื่องจากไม่มีนายแพทย์ทหารประจำการมานาน สถานการณ์ของห้องพยาบาลแห่งนี้จึงอธิบายได้ด้วยประโยคเดียว
โรคหนักรักษาไม่ได้ ส่วนโรคเล็กน้อยก็ให้ทหารอดทนเอาเอง
ประโยชน์เดียวของห้องพยาบาลแห่งนี้ บางทีอาจมีแค่จ่ายวิตามินให้ทหารกิน
แถมวิตามินก็ขาดสต็อกอยู่บ่อย ๆ
“โธ่ ข้าบอกแล้วว่าไม่ต้องตรวจ กินยาเอาก็พอ”
“เดี๋ยวข้ายังมีงานต้องทำอีก”
ถึงจะถูกลากกลับมาที่ห้องพยาบาล เซี่ยฉางหมิงก็ยังคงขัดขืน
“ใช้เวลาแค่ไม่กี่นาที เผื่อได้ผลล่ะ”
“ไหน ๆ ก็มาแล้ว”
เฮ่อเฉียงปลอบเซี่ยฉางหมิงอยู่สองสามคำ ก่อนจะหันไปเร่งหูจั้วที่กำลังสำรวจสภาพแวดล้อมว่า “สหาย รีบหน่อยสิ!”
“มาแล้ว”
หูจั้วขานรับแล้วชี้ไปที่ม้านั่งไม้ตัวหนึ่ง “ไปนั่งตรงนั้นก่อน”
“ข้าบอกแล้วไง... เฮ้อ ช่างเถอะ ๆ!”
เซี่ยฉางหมิงเห็นว่าตัวเองขัดขืนไม่ไหวจริง ๆ จึงได้แต่ยอมรับชะตากรรม
“อ้าปาก แลบลิ้น”
“ปกติความกดดันจากงานมากไหม?”
“……”
หลังซักถามอย่างมืออาชีพอยู่พักหนึ่ง หูจั้วก็พอจะยืนยันได้ว่า อาการของเซี่ยฉางหมิงเกิดจากความกดดันสูงและคิดมากเป็นเวลานาน จนไฟตับรบกวนจิต อีกทั้งยังมีอาการหัวใจและไตไม่ประสานกันร่วมด้วย
วิธีรักษาก็ง่าย
“ให้ข้า 15 นาที”
“อีกอย่าง ข้าต้องใช้ชุดเข็มฝังเข็มหนึ่งชุด”
พูดจบ หูจั้วก็พลันนึกถึงปัญหาใหญ่ข้อหนึ่งขึ้นมาได้
ด้วยสภาพของห้องพยาบาล จะมีชุดเข็มฝังเข็มหรือเปล่า?
เป็นอย่างที่คิด หลังหูจั้วบอกสิ่งที่ต้องการ ภายในห้องก็เงียบลง
เห็นเจ้าหน้าที่พยาบาลสองคนยืนเหม่ออยู่ หูจั้วจึงหันไปถามเร่งว่า “ไม่มีหรือ?”
เจ้าหน้าที่พยาบาลสองคนนั้นเป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง
ฝ่ายชายส่ายหน้า ส่วนฝ่ายหญิงก็ส่ายหน้าเช่นกันในตอนแรก ก่อนจะเหมือนนึกอะไรขึ้นได้แล้วพูดว่า “ก่อนหน้านี้ นายแพทย์ทหารสวี่ตอนย้ายออกไปค่อนข้างรีบร้อน มีห่อของชิ้นหนึ่งที่ไม่ได้เอาไปด้วย”
“ข้าเคยเห็นชุดเข็มฝังเข็มอยู่ในห่อของเขา”
“ข้าไปหาให้”
พูดจบ เจ้าหน้าที่พยาบาลหญิงก็วิ่งออกไป
แต่ไม่นานนางก็วิ่งตึงตังกลับมา ในมือมีห่อผ้าเล็ก ๆ ที่ม้วนไว้เพิ่มมาหนึ่งห่อ
“สหาย ลองดูสิว่านี่ใช่เข็มแบบที่ต้องการหรือไม่”
หูจั้วรับมาแล้วคลี่ออก ด้านในห่อผ้ามีเข็มฝังเข็มอยู่กว่ายี่สิบเล่ม
“ใช่”
“ใช้ได้”
“ช่วยเตรียมแอลกอฮอล์กับสำลีให้ข้าอีกหน่อย”
“มี ๆ ข้าจะไปเอามาให้”
เจ้าหน้าที่พยาบาลชายรีบกุลีกุจอเตรียมของที่หูจั้วต้องการให้เรียบร้อย
เมื่อเตรียมของทุกอย่างพร้อมแล้ว ต่อไปก็แค่รอให้หูจั้วลงเข็ม
สายตาทั้งสี่คู่จับจ้องมือของหูจั้วอยู่ในตอนนี้
สามคู่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ส่วนอีกคู่หนึ่งนอกจากความอยากรู้อยากเห็นแล้ว ยังมีแววหวาดกลัวอยู่ด้วย
ถึงอย่างไรเข็มก็ยาวขนาดนั้น เดี๋ยวต้องแทงเข้าไปในร่างกายของตัวเอง
ถ้าแทงผิดตำแหน่งจนร่างกายเสียหายขึ้นมาจะทำอย่างไร
เซี่ยฉางหมิงยิ่งมองก็ยิ่งหวั่นใจ
คิดจะหนี
แต่ตำแหน่งที่ไอ้เฮ่อเฉียงนั่นยืนอยู่เห็นชัดว่าเฝ้าระวังเขาไว้
แถมยังเริ่มยั่วโมโหเขาด้วยคำพูด
“ผู้พันเซี่ย ไม่หรอกน่า ไม่หรอกน่า”
“ท่านเป็นถึงเสนาธิการ เป็นเสนาธิการที่โดนกระสุนยังไม่ร้องไห้เลยนะ”
“คงไม่ได้กลัวเข็มหรอกกระมัง?”
“ไสหัวไปเลย!”
เซี่ยฉางหมิงกลับติดกับคำยั่วแบบนี้จริง ๆ
หลังจากถลึงตาด่าเฮ่อเฉียงไปคำหนึ่ง เขาก็หันไปเร่งหูจั้วทันทีว่า “รีบลงมือสิ”
“อย่าทำให้งานข้าล่าช้า”
หูจั้วค่อย ๆ ฆ่าเชื้อเข็มอย่างไม่รีบร้อน พลางตอบว่า “วันนี้คงต้องล่าช้าแน่นอน”
“เดี๋ยวแทงเข็มเสร็จ ท่านก็จะหลับไป”