ให้ตายสิ เพื่อนร่วมรบที่สนิทที่สุดงั้นเหรอ
คำพูดนี้ทำเอาหน้าหูจั้วคล้ำลงทันที
ชุยอ้ายกั๋วหน้าด้านคนนั้นถึงกับหยิบเนื้อกระป๋องกับลูกพีชเหลืองกระป๋องออกมาจากรถหลายกระป๋อง
ไม่สนว่าหูชิงชิงจะเต็มใจหรือเปล่า เขายัดทุกอย่างใส่มือเธอไปหมด
ความกระตือรือร้นของทั้งสองคนทำเอาหูชิงชิงกระดากใจแทบตาย เธอส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางหูจั้วไม่หยุด
---------
กว่าครึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุดพวกเขาก็กลับมาถึงสนามฝึกภาคสนาม
เพราะเจอหูชิงชิงระหว่างทาง จึงกลับมาช้ากว่ากำหนดเล็กน้อย
การประชุมทบทวนภารกิจช่วงเช้าเริ่มไปแล้ว
ทันทีที่หูจั้วมายืนอยู่หน้ากระโจมประชุม โหลวกั๋วเฉียงก็ถลึงตามองเขาอย่างดุดัน
หูจั้วทำเป็นไม่เห็น ก่อนจะกวักมือเรียก ส่งสัญญาณว่ามีเรื่องอยากคุยกับเขาตามลำพัง
พอโหลวกั๋วเฉียงเห็นสีหน้าหูจั้วดูไม่ค่อยดี ก็รีบเดินออกไปทันที
“นายเป็นอะไร?”
ตอนถาม โหลวกั๋วเฉียงเหลือบมองหูชิงชิงที่ยืนอยู่ข้างหูจั้วด้วยความสงสัย “สหายหญิงคนนี้เป็นใคร?”
“น้องสาวแท้ ๆ ของผม”
“เมื่อกี้ตอนเข้าเมืองอำเภอ ผมเจอเธอเข้า”
“เธอถูกคนรังแก”
“หน้าดำโหลว ตอนนี้นายเป็นผู้บังคับบัญชาของฉัน บอกมาสิว่าจะช่วยปกป้องน้องสาวฉันหรือเปล่า”
“ถ้านายไม่จัดการ ฉันก็หาทางเอง”
“พูดบ้าอะไรของนาย”
โหลวกั๋วเฉียงเผลอคิดจะเตะหูจั้วสักที แต่พอเห็นว่ามีสหายหญิงอยู่ด้วย ก็อดกลั้นไว้ได้อย่างหวุดหวิด
จากนั้นเขาก็พูดต่อ “น้องสาวนายเป็นครอบครัวทหาร ถูกคนรังแก กองทัพเราไม่มีทางนิ่งดูดายหรอก”