“ตอนข้าลงไปชนบท ได้รับมอบหมายให้ไปอยู่สหกรณ์หนานซา อำเภอหนานผิง”
“พี่ ข้าเคยเขียนจดหมายถึงพี่ด้วยนะ พี่ลืมแล้วหรือ?”
พอได้ยินเช่นนั้น หูจั้วก็เม้มปากอย่างกระอักกระอ่วน
เจ้าของร่างเดิมเป็นคนเห็นแก่ตัวที่เอาแต่คิดถึงตัวเองจริง ๆ
ในความทรงจำ หูชิงชิงเคยเขียนจดหมายถึงหูจั้วอยู่สองครั้ง
แต่เจ้าของร่างเดิมกลับอ่านเนื้อหาในจดหมายไม่จบสักฉบับ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเขียนตอบ
เมื่อจดหมายทั้งสองฉบับไม่ได้รับการตอบกลับ พี่น้องคู่นี้ก็ขาดการติดต่อกันไป
‘มีความผูกพันฉันพี่น้องอยู่แท้ ๆ แต่กลับไม่รู้จักเห็นค่า สมควรตายจริง ๆ’
หูจั้วแอบด่าเจ้าของร่างเดิมในใจ ก่อนจะหาข้ออ้างพูดว่า “มีด้วยหรือ?”
“ข้าไม่เคยได้รับจดหมายจากเจ้าเลยสักฉบับ”
“แต่เรื่องนั้นช่างเถอะ แล้วเจ้าล่ะ ทำไมถึงกลายเป็นสภาพแบบนี้? มีใครรังแกเจ้าอยู่ที่นี่หรือ?”
“มะ...ไม่มีใครรังแกข้า”
หูชิงชิงพูดติดขัด แถมยังหลบสายตา หูจั้วมองปราดเดียวก็รู้ว่ามีเรื่องผิดปกติ
แต่ยังไม่ต้องรีบซักไซ้เรื่องนี้ อย่างไรตอนนี้เขาก็อยู่ตรงนี้แล้ว ย่อมไม่ปล่อยให้น้องสาวแท้ ๆ ถูกใครรังแกอีกแน่
ตอนนั้นเอง หูจั้วก็นึกถึงอีกเรื่องขึ้นมา จึงพูดว่า “ก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้เขียนจดหมายกลับไปหาที่บ้าน บอกให้พ่อแม่ลาออกจากโรงงานสักคน เพื่อให้เจ้าได้เป็นพนักงานประจำของโรงงานพลาสติกหรอกหรือ?”
“นี่ก็เกือบสองเดือนแล้ว ทำไมเจ้ายังไม่กลับไปอีก?”
เปลี่ยนเรื่องคุยได้ไม่นาน สุดท้ายก็วกกลับมาที่เรื่องเดิม