หูจั้วพูดไปพลางเดินเข้าประตูมา แล้วก็เจอหวังต้าชุนที่กำลังอุ้มเด็กน้อยเตรียมออกไปพอดี
หวังต้าชุนยังไม่ทันได้ตั้งตัว หูจั้วก็ลงมือจับแขนข้างที่หลุดของหน่วนหน่วนแล้ว
“กี่ขวบแล้ว?”
“สามขวบครึ่งครับ”
“หลุดได้ยังไง?”
“ตอนใส่เสื้อผ้าให้หน่วนหน่วน ผมไม่ทันระวัง เธอตกจากเตียง ผมตกใจเลยคว้าแขนเธอไว้ แล้วก็เป็นแบบนี้ครับ”
“นายตอบสนองไวดีนะ”
“คราวหน้าถ้าเจอเรื่องแบบนี้ อย่าดึง เด็กตกลงมา ส่วนใหญ่ก็ไม่เป็นไรหรอก อย่างมากก็แค่ต้องไปขอข้าวบ้านคนอื่นกิน”
“แต่นายดึงแบบนี้...”
พูดถึงตรงนี้ หูจั้วก็หยุดพูดขึ้นมากะทันหัน
ทำเอาหวังต้าชุนร้อนใจขึ้นมาทันที
“ดึงแล้วเป็นยังไง?”
“พูดมาสิ!”
ทันใดนั้นก็มีเสียง ‘กึก’ ดังขึ้นจากแขนของหน่วนหน่วน
เสียงไม่ดังนัก แต่หวังต้าชุนที่อุ้มเธออยู่ได้ยินชัดเต็มสองหู
หัวใจของหวังต้าชุนพลันกระตุกวูบ
แต่สิ่งน่าอัศจรรย์ก็คือ หน่วนหน่วนที่เมื่อครู่ยังร้องไห้เสียงดัง กลับหยุดร้องขึ้นมาทันที
หูจั้วเองก็ปล่อยแขนของหน่วนหน่วนในจังหวะนั้น
“เรียบร้อย”
“เข้าที่แล้ว”
“โชคดีนะ แค่หัวกระดูกเรเดียสเคลื่อนบางส่วนแบบไม่รุนแรง”
“ถ้ายังไม่สบายใจ ก็พาไปโรงพยาบาลถ่ายเอกซเรย์ตรวจซ้ำได้”
พอหูจั้วพูดจบ เฮ่อเฉียงก็เริ่มได้ทีคุยโวทันที
“โธ่เอ๊ย!”
“จะไปถ่ายเอกซเรย์ทำไม ได้ยินว่าเครื่องนั่นมีรังสี ไม่ดีกับเด็กนะ”
“ต้าชุน ฉันบอกเลยนะ”