“ผมจะไปซื้อชุดเข็มสำหรับฝังเข็มสักชุดครับ”
“เรื่องนี้ให้คนอื่นไปซื้อแทนไม่ได้ ผมต้องไปเองครับ”
“ส่วนเรื่องประชุมทบทวนงาน...”
พอพูดถึงตรงนี้ หูจั้วก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า “ตอนนี้เพิ่งเที่ยง เดี๋ยวก็ได้พักกลางวันแล้วครับ”
“ไปกลับอำเภอใช้เวลาสองชั่วโมงกว่า ๆ ก็พอครับ”
“ไม่กระทบงานช่วงบ่ายหรอกครับ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปเถอะ!”
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรอยู่แล้ว หลังหูจั้วพูดจบ โหลวกั๋วเฉียงก็ไม่ได้คิดอะไรมากและเห็นด้วยทันที
เข็มชุดก่อนเป็นของที่หมอทหารคนก่อนของสถานพยาบาลทิ้งไว้ให้
คุณภาพเดิมก็แค่พอใช้ หูจั้วใช้ไปได้พักหนึ่ง เข็มก็พังไปหลายเล่ม
ส่วนที่เหลือไม่กี่เล่ม เขาซ่อนไว้ในเบาะนั่งคนขับอย่างลับ ๆ เพื่อรับมือกับวิกฤตในวันนี้
นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมหูจั้วถึงควักเข็มเงินสามเล่มออกมาตอบโต้ได้ทันทีตอนอยู่บนรถ
ตอนนี้เข็มชุดนั้นเหลือเพียงเข็มเล่มสั้นที่สุดอยู่สี่ห้าเล่ม
ถ้าจำเป็นต้องใช้ด่วนขึ้นมา หูจั้วคงได้แต่จนปัญญา
แน่นอนว่า การไปซื้อเข็มที่อำเภอครั้งนี้เป็นเพียงข้ออ้างของหูจั้วเท่านั้น
เขายังมีอีกเรื่องที่ต้องจัดการ
“สวัสดีครับ เถ้าแก่ร้านอยู่ไหมครับ?”
ภายในร้านขายยาจีนแห่งหนึ่งในอำเภอ หูจั้วเดินมาที่หน้าเคาน์เตอร์แล้วถามชายชราผมขาวอย่างสุภาพ
ชายชราเงยหน้ามองหูจั้วแวบหนึ่ง ก่อนตอบว่า “ข้าเอง เจ้าหนุ่ม อยากซื้ออะไรหรือ?”
“รับซื้อสมุนไพรไหมครับ?”
“รับสิ”
พอชายชราพูดจบ หูจั้วก็ล้วงมือเข้าไปในย่าม หยิบม้วนผ้าออกมา