คำพูดของหูจั้ว นอกจากตัวเขาเองแล้ว ไม่มีใครในที่นั้นเชื่อเลยสักคน
แต่ความจริงคือ หลังจากหูจั้วฝังเข็มให้เซี่ยฉางหมิงได้เพียง 5 นาที อีกฝ่ายก็หาวออกมา
นาทีที่ 8 เปลือกตาของเซี่ยฉางหมิงเริ่มปรือลง
หูจั้วบอกไว้ก่อนหน้านี้ว่า 15 นาที แต่พอถึงนาทีที่ 12 ความง่วงก็ถาโถมเข้ามาราวกับคลื่นน้ำ
ต่อให้เซี่ยฉางหมิงมีพลังใจแข็งแกร่งแค่ไหนก็ฝืนไม่ไหว ในที่สุดหัวก็ผงกลง ร่างทั้งร่างทิ้งตัวลงกับพื้น
ยังดีที่คนข้าง ๆ ไหวตัวทัน รีบช่วยกันประคองเขาไว้ได้อย่างทุลักทุเล
“ฉันขอเก็บเข็มก่อน”
“เขาจะหลับลึกมาก เดี๋ยวเรียกคนสักสองสามคนไปส่งเขาที่บ้านก็พอ”
“ฮ่า ๆ!”
“ฉันบอกแล้วไงว่าพี่ชายเก่งจริง ตาแก่นั่นยังปากแข็งอีก”
“พรุ่งนี้คอยดูสิว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”
“แน่นอนอยู่แล้ว” หูจั้วตอบอย่างภูมิใจ ก่อนจะพูดต่อว่า “นายโม้เรื่องฉันไว้ซะขนาดนั้น ฉันจะทำให้นายขายหน้าได้ยังไง”
“ฮ่า ๆ!”
ระหว่างที่คุยกัน พลทหารเสนารักษ์สองคนนั้นก็พลอยหัวเราะไปด้วย
ครู่ต่อมา เฮ่อเฉียงแบกเซี่ยฉางหมิงเตรียมไปส่งที่บ้านพักครอบครัวทหาร
ก่อนออกไป เฮ่อเฉียงบอกว่าวันนี้ตอนกลางคืนคงไม่กลับมาแล้ว เขาจะหาที่พักเอง
ไม่นาน ในสถานพยาบาลก็เหลือแค่หูจั้วกับพลทหารเสนารักษ์สองคนนั้น
“ฉันขอแนะนำตัวก่อน”
“ฉันชื่อหูจั้ว ต่อไปจะเป็นแพทย์ทหารประจำสถานพยาบาลของเรา”
“เพิ่งเรียนจบจากโรงเรียนเมื่อเดือนก่อน พวกนายก็เห็นฝีมือการรักษาของฉันแล้ว ถือว่าใช้ได้อยู่”
“ส่วนเรื่องนิสัย ฉันคิดว่าตัวเองก็น่าจะโอเค”