ปีฉงอันที่ 21 ฤดูหนาว
หิมะโปรยปรายหนักหน่วง
ลมหนาวยะเยือกพัดลอดเข้ามาในกระท่อมฟืนผุพัง
เสิ่นซีขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง ร่างกายหนาวจนด้านชา ใบหน้าซีดเผือด มุมปากยกยิ้มเย้ยหยันที่ไม่อาจคลายลง
ฮ่องเต้ประชวรหนักกะทันหันจนสวรรคต อ๋องฉี เซียวเฉิง ขึ้นครองราชย์ ในฐานะพระชายาอ๋องฉี นางควรได้เข้าไปประทับในตำหนักกลางอย่างสมเหตุสมผล ทว่ากลับไม่ได้แม้แต่จะก้าวผ่านประตูวัง ถูกโยนเข้ามาในกระท่อมฟืนผุพังแห่งนี้ นานถึงสามวันเต็มแล้ว
ทั้งหิวทั้งหนาว
เสิ่นซีรู้ดีว่าตนไม่มีโอกาสได้มีชีวิตเดินออกไปจากที่นี่
“ตายหรือยัง?”
“ยังมีชีวิตอยู่”
“ช่างเป็นคนที่ตายยากเสียจริง”
เสียงคุ้นหูดังมาจากนอกประตู เจือความรำคาญอย่างหนัก
เป็นเย่ซางโหรว ลูกพี่ลูกน้องของนาง
ไม่สิ
ต้องเป็นเย่จิ้งโหรว
เมื่อสองปีก่อน เย่ซางโหรวออกเรือนจากจวนติ้งอันโหว มีขบวนสินเดิมยาวเหยียดสิบลี้ แต่งให้เซี่ยหวยเยี่ยน ซื่อจื่อแห่งจิ้งซีอ๋อง ทว่าหลังแต่งงานได้ไม่ถึงสามเดือน ตงเลี่ยบุกประชิดชายแดน เซี่ยหวยเยี่ยนจึงอาสาออกรบ เคราะห์ร้ายประสบหิมะถล่มที่ชายแดน ถูกฝังทั้งเป็นจนสิ้นชีพ ไม่เหลือแม้แต่กระดูก
นางสงสารลูกพี่ลูกน้อง จึงไปยังจวนจิ้งซีอ๋องเพื่อปลอบโยน ทว่าไม่คาดคิดว่าจะบังเอิญเห็นเย่ซางโหรวกับคุณชายรองแห่งจวนจิ้งซีอ๋องกำลังลักลอบคบชู้กัน
นางด่าทอทั้งคู่ยกใหญ่ คืนนั้นเอง ข่าวร้ายว่าเย่ซางโหรวแขวนคอตายก็แพร่มาถึง
นางคิดว่าลูกพี่ลูกน้องถูกตนด่าจนตาย จึงรู้สึกผิดและโทษตัวเองมาโดยตลอด จนกระทั่งคุณชายรองเซี่ยรับเย่จิ้งโหรว คุณหนูสามแห่งตระกูลเย่เข้าจวน
ใบหน้าที่เหมือนกันทุกประการ กับบุตรอนุชายวัยครบเดือนที่ถูกบันทึกชื่อไว้ใต้ชายคานางตั้งแต่ก้าวเข้าจวน ทำให้นางเพิ่งตระหนักว่า การแขวนคอตายเป็นเพียงแผนลวงเพื่อหลบหนี เปลี่ยนสถานที่คลอดบุตร แล้วอาศัยชื่อของพี่น้องฝาแฝดกลับเข้าสู่จวนอย่างสง่าผ่าเผย
เพราะเรื่องนี้ ลูกพี่ลูกน้องที่เคยสนทนากันได้ทุกเรื่องจึงเกิดรอยร้าว ไม่ข้องเกี่ยวกันอีก บัดนี้นางถูกขังอยู่ในกระท่อมฟืน เย่ซางโหรวกลับมาหาถึงที่ ย่อมไม่มีเรื่องดีเป็นแน่
เอี๊ยด
ประตูกระท่อมฟืนผุพังถูกผลักเปิดอย่างหยาบกระด้าง
ลมหนาวเสียดกระดูกพุ่งกรูเข้ามา จนแขนขาและกระดูกทั่วร่างของเสิ่นซีสั่นสะท้าน นางจ้องเย่ซางโหรว “เจ้ามาทำอะไร?”
เย่ซางโหรวสวมอาภรณ์กระโปรงหรูหรา มองเสิ่นซีจากที่สูง สาวใช้ถือจอกสุราพิษตามอยู่เบื้องหลัง
กลิ่นในกระท่อมฟืนเหม็นฉุน เย่ซางโหรวรังเกียจจนยกมือปิดจมูก “คิดว่าข้าเต็มใจมาหรือ? อ๋องฉีรักษาคำพูด ลูกพี่ลูกน้องก็เห็นแก่ความผูกพันฉันพี่น้อง จึงให้ข้ามาส่งเจ้าครั้งสุดท้าย”
ลูกพี่ลูกน้องที่เย่ซางโหรวกล่าวถึงคือเสิ่นเหยา ลูกพี่ลูกน้องร่วมตระกูลของเสิ่นซี และเป็นพระชายารองของอ๋องฉี
เย่ซางโหรวจงใจยั่วโทสะเสิ่นซี
“ครั้นอ๋องฉีอภิเษกกับเจ้า พระองค์ทรงรับปากว่าตราบใดที่เจ้ายังมีชีวิต ตำแหน่งพระชายาอ๋องฉีก็เป็นของเจ้า แม้แต่ตำแหน่งฮองเฮาก็เช่นกัน บัดนี้จะตั้งลูกพี่ลูกน้องเป็นฮองเฮา เพื่อไม่ให้ผิดคำพูด จึงทำได้เพียงส่งเจ้าลงปรโลก”
“ลูกพี่ลูกน้องไม่มีเวลามาด้วยตนเอง จึงให้ข้ามาขอบคุณเจ้าแทนนางอย่างดี หากไม่ได้เจ้าเป็นผู้กวาดล้างอุปสรรค ตำแหน่งฮองเฮาคงไม่ตกเป็นของนาง”
ช่างรักษาคำพูดเสียจริง!
ช่างมีเยื่อใยฉันพี่น้องเสียจริง!
เสิ่นซียิ้ม
ยิ้มจนมีน้ำตาไหลออกมา
“ข้าต้องการพบเซียวเฉิง!”
เสิ่นซีตะเบ็งเสียงสุดกำลัง ก่อนจะไออย่างหนัก
เย่ซางโหรวยกกาสุราขึ้น รินลงในจอก “ใกล้ตายอยู่แล้ว ยังไร้เดียงสาถึงเพียงนี้ เจ้าเสียพรหมจรรย์ให้ผู้อื่น ตั้งครรภ์ลูกนอกสมรส แท้งจนตกเลือด บัดนี้ไม่อาจมีบุตรได้อีก ตำแหน่งพระชายาอ๋องฉีก็ไม่คู่ควรกับเจ้า นับประสาอะไรกับตำแหน่งฮองเฮา”
เสียงเยาะเย้ยของเย่ซางโหรวประหนึ่งคมมีดน้ำแข็ง ทิ่มแทงหัวใจเสิ่นซีซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ใบหน้าเสิ่นซีซีดขาว ยิ้มขื่นไม่หยุด
ความทรงจำอันเจ็บปวดซึ่งนางจงใจลืมเลือนถูกขุดขึ้นมาอีกครั้ง พันรัดนางแน่นราวกับเถาวัลย์ จนหายใจไม่ออก
เหตุใดนางจึงเสียพรหมจรรย์?
มิใช่เพราะนางไร้ยางอาย ลักลอบคบชู้กับผู้อื่น แต่เป็นเพราะเวินหนานจู ลูกพี่ลูกน้องของอ๋องฉี เซียวเฉิง อิจฉานาง กลัวว่านางจะแย่งตำแหน่งพระชายาอ๋องฉีไป จึงวางยา ทำให้นางเสียพรหมจรรย์!
นางรู้ว่าบุรุษย่อมถือสาเรื่องนี้ นางมิใช่ไม่เคยปฏิเสธการแต่งงาน แต่เซียวเฉิงกล่าวซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ความบริสุทธิ์ของสตรีมิได้อยู่ใต้กระโปรง เรื่องนี้มีต้นเหตุมาจากเขา เขายิ่งควรรับผิดชอบ
พระสนมเวินสงสารนาง จึงบังคับให้เวินหนานจูคุกเข่าขอขมา กระทั่งระบายโทสะให้นางด้วยการส่งเวินหนานจูไปแต่งงานไกลถึงต่างเมือง
ยามที่นางเสียใจเพราะชาตินี้คงไม่มีบุตรของตนเอง เซียวเฉิงกลับปลอบนางว่า ชาตินี้จะไม่รับอนุ จะรับบุตรจากตระกูลมาเลี้ยงเป็นบุตรของนาง ท้ายที่สุดเป็นนางเองที่ร้องขอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาจึงจำใจรับเสิ่นเหยา ลูกพี่ลูกน้องร่วมตระกูลเป็นพระชายารอง และมีบุตรชายหนึ่งคนซึ่งบันทึกชื่อไว้ใต้ชายคานาง
ก่อนถูกโยนเข้ามาในกระท่อมฟืนแห่งนี้ นางไม่เคยสงสัยในใจจริงของเซียวเฉิงเลย!
เป็นนางที่ไร้เดียงสาเกินไป หลงเชื่อความเสแสร้งของเซียวเฉิงด้วยใจสมัครใจ ช่วยเหลือเขาอย่างสุดกำลัง ท้ายที่สุดกลับต้องแต่งชุดเจ้าสาวให้ลูกพี่ลูกน้อง!
รสคาวเลือดเอ่อท่วมปากเสิ่นซี นางมองเย่ซางโหรวถือจอกสุราเดินเข้ามาหา แล้วเช็ดน้ำตา “บอกข้ามา มารดาข้าถูกพวกเจ้าฆ่าหรือไม่?”
มารดาของนาง ฮูหยินติ้งอันโหว ไม่ว่าจะไปที่ใดก็มีสาวใช้ติดตามข้างกาย ทว่าวันที่นางกลับไปเยี่ยมบ้าน มารดากลับพลัดตกบ่อน้ำภายในจวนตนเอง ศีรษะแตกเลือดอาบจนสิ้นชีพ
ก่อนหน้านี้นางก็รู้สึกว่าการตายของมารดามีเงื่อนงำ บัดนี้ยิ่งสงสัยว่าเกี่ยวข้องกับพวกเขา
เย่ซางโหรวหัวเราะ “ถูกขังในกระท่อมฟืนไม่กี่วัน ก็ฉลาดขึ้นไม่น้อย อ๋องฉีแต่งกับเจ้าเพื่อแย่งชิงบัลลังก์ วันกลับบ้าน มารดาเจ้าบังเอิญเห็นพระองค์ลอบพบลูกพี่ลูกน้อง เพื่อแผนการใหญ่ จึงจำต้องสังหารนาง แต่ทว่า—”
“คนที่ถูกสังหารมิได้มีเพียงมารดาของเจ้าเสียหน่อย”
นางหัวเราะอย่างลำพองใจ
หัวใจเสิ่นซีชะงักวูบ ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างในพริบตา “เจ้าพูดว่าอะไร?!”
เย่ซางโหรวยื่นจอกสุราพิษให้เสิ่นซี “ดื่มสุราพิษจอกนี้เสีย เห็นแก่ที่เราเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าตายตาหลับ”
เสิ่นซีปัดจอกสุราทิ้งอย่างเกรี้ยวกราด
ยาพิษที่เพียงสัมผัสเลือดก็พรากชีวิต ร่วงลงพื้นจนกัดกร่อนและเกิดฟองผุดขึ้นไม่หยุด
“บอกข้ามา!”
เสิ่นซีกรีดร้องอย่างคลุ้มคลั่ง
เย่ซางโหรวไม่โกรธ สุราพิษมีอยู่มากมาย มิได้ขาดแคลนเพียงจอกเดียว นางหวนรำลึกถึงผลงานของพวกตนอย่างสนอกสนใจ “เจ้าไม่ได้คิดจริง ๆ กระมังว่าท่านลุงกับพี่ชายถูกสังหารในสนามรบ?”
“ท่านตาเจียง ไท่ฟู่ผู้ล่วงลับ น่าสงสารที่ชื่อเสียงอันบริสุทธิ์ตลอดชั่วชีวิตต้องพังทลาย ตายไปก็ยังไม่อาจหลับตาลง...”
“พี่ชายลูกพี่ลูกน้องตระกูลเจียงของเจ้า...”
“และน้องชายตัวน้อยของเจ้า ที่อายุยังน้อยก็ชอบโอ้อวด...”
เย่ซางโหรวพูดยิ่งยิ่งตื่นเต้น
น้ำตาเสิ่นซีเอ่อคลอ ความโกรธทำให้ร่างกายสั่นสะท้าน
ญาติสนิทสายเลือดเดียวกับนาง ล้วนตายเพราะแผนการของพวกเขา!
เหตุใดจึงต้องทำกับนางเช่นนี้...
นางทำผิดอะไร?!
ดวงตาทั้งคู่ของเสิ่นซีแดงก่ำ พุ่งเข้าใส่เย่ซางโหรว หมายจะสู้ตายกับนาง ทว่ายังไม่ทันแตะต้องเย่ซางโหรว ก็ถูกสาวใช้กดตรึงไว้เสียก่อน
เย่ซางโหรวบีบคางเสิ่นซี พลางยิ้มอย่างลำพอง “แค่เจ้า ยังคิดจะฆ่าข้า?”
ถุย!
เสิ่นซีดิ้นรนไม่หลุด โกรธจนถึงขีดสุด จึงถ่มน้ำลายใส่ใบหน้าเย่ซางโหรวเต็มแรง
ใบหน้าเปี่ยมความตื่นเต้นของเย่ซางโหรวพลันบิดเบี้ยว นางโยนจอกสุราว่างในมือทิ้ง ลุกขึ้นคว้ากาสุรากรอกปากเสิ่นซี
สาวใช้สองคนกดเสิ่นซีไว้ นางดิ้นรนสุดกำลัง สุราปนเลือดไหลออกจากมุมปาก เสิ่นซียิ้มขื่นพลางสาปแช่ง “แม้กลายเป็นผี ข้าก็จะไม่ปล่อยพวกเจ้าไป!”
เย่ซางโหรวขว้างกาสุราลงพื้นอย่างแรง
“เดิมทีข้าคิดจะเหลือศพของเจ้าไว้ครบถ้วน แต่เจ้ากลับรนหาที่ตายเอง!”
“ใครก็ได้!”
“เอานางไปโยนที่สุสานไร้ญาติ ให้สุนัขกิน!”